Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021
« Αύγουστος 2021 »
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
Έντυπο:
Έτος:
    Ιανουάριος (0)
    Φεβρουάριος (0)
    Μάρτιος (0)
    Απρίλιος (0)
    Μάιος (0)
    Ιούνιος (0)
    Ιούλιος (0)
    Αύγουστος (0)
    Σεπτέμβριος (0)
    Οκτώβριος (0)
    Νοέμβριος (0)
    Δεκέμβριος (0)
  

 
Αρθρογραφία


Κυριακή 24 Ιουνίου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

Έως σήμερα δεν είχαμε σηκώσει κεφάλι από το Νοέμβριο του 2009, τότε που η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση Παπανδρέου ανακάλυπτε— τουλάχιστον επισήμως τότε δήλωσε πως το ανακάλυψε— πως όχι απλώς λεφτά δεν υπάρχουν, αλλά πως πλέον χρωστάμε τόσα πολλά και θεωρούμαστε τόσοι αναξιόπιστοι που μονάχα με υπέρογκο, ανυπόφορο επιτόκιο μπορούμε να δανειζόμαστε ώστε να επιβιώσουμε.

Ήρθε εκείνη τη μαύρη άνοιξη του ’10 το Μνημόνιο 1, η Τρόϊκα έγινε μέρος της ζωής μας, και η ζωή μας άρχισε να γίνεται κάτι άλλο, πολύ διαφορετικό από αυτό που ξέραμε. Κάτι σκοτεινό, φοβισμένο και φοβερό.

Με πόνο και κόπο όμως, προσαρμοστήκαμε. Δεχτήκαμε τις περικοπές μισθών, τις απολύσεις, τα χαράτσια, τις καθυστερήσεις κι αναστολές πληρωμών, τις καθημερινές ύβρεις και ταπεινώσεις από την Ευρώπη κυρίως, αλλά και όλο τον κόσμο. Αδιαμαρτύρητα πληρώναμε— οι περισσότεροι τουλάχιστον— υπέρογκους φόρους, ενώ αυξάνονταν ιλιγγιωδώς το κόστος ζωής, το ΦΠΑ συναντήθηκε με τον ουρανό, και η ίδια η μας ζωή μετατρέπονταν σε ρωσική ρουλέτα με την εγκληματικότητα να χτυπάει κόκκινο. Από γύρω δε, τα όργια των πολιτικών και των ημετέρων τους συνέχιζαν θριαμβευτικά, το χρέος αυξάνονταν και οι μεταρρυθμίσεις αναβάλλονταν για «later».

Μετά ήρθε το Μνημόνιο 2, η χορευτική «απόδραση» του ΓΑΠ, και η απειλή της άμεσα επικείμενης χρεοκοπίας. Κάπως έτσι βρεθήκαμε με μία διορισμένη κυβέρνηση, ένα haircut που κυρίως τις τράπεζες και τα ασφαλιστικά μας ταμεία έβλαψε, και τον κίνδυνο να εισβάλουν αγριεμένες συμμορίες λαθρομεταναστών στο σπίτι σου, ξεκληρίζοντας την οικογένειά σου αφού τη ληστέψουν και τη βιάσουν, παρόντα διαρκώς ακόμα και στις «καλές, ασφαλείς» γειτονιές.

Έπειτα και η κυβέρνηση Παπαδήμου ένιψε τας χείρας της της κατάστασης, ενώ η απαίτηση του κόσμου για εκλογές έγινε παλλαϊκή, φαντάζοντας ως μία λύτρωση. Κι έγιναν οι εκλογές του Μαίου, που αποτύπωσαν την οργή και απελπισία τόσων μηνών, οδηγώντας μας όμως σε νέα περιπέτεια μεταξύ φθοράς κι αφθαρσίας.

Έτσι κάπως ήρθε η εκλογική αναμέτρηση της προηγούμενης εβδομάδας. Η οργή κι απελπισία εξελίχτηκε σε μία φαινομενικά τρελή ελπίδα ανάκατη με αγωνία, τη μέρα των εκλογών. Μετά έγινε φόβος. Μέχρι που σχηματίστηκε πια κυβέρνηση και μετουσιώθηκε όλο το εθνικό αίσθημα σε ανακούφιση και χαρά, πολλή χαρά. Πανηγύρι. Η Αθήνα την Τετάρτη ήταν όλη μια γιορτή. «Αριστεροί», «δεξιοί», απολιτίκ, βαρεμένοι, πορωμένοι, ενθουσιασμένοι, όλοι έξω στους δρόμους που μύριζαν νυχτολούλουδο και χαρά, και το αττικό αεράκι να γλείφει ηλιοκαμμένους ώμους, ενώ η άσφαλτος ανέδυε ακόμα μια ζεστή γλύκα. «Σωθήκαμε», «επιτέλους συνεργάζονται», «εθνική Ελλάδος». «Για να δούμε… τώρα αλλάζει και η Ευρώπη, είναι η ευκαιρία μας!» ήταν οι κουβέντες που επικρατούσαν. Φυσικά υπήρχαν και «αλλά» και «εφόσον», και αμφιβολίες και φόβοι πολλοί. Αλλά εκείνη την ημέρα η Αθήνα γιόρταζε. Και είναι αυτή η πόλη που δίνει στίγμα και σφυγμό σε όλη την χώρα.

Μετά ήρθε η επόμενη μέρα. Η κυβέρνηση αποδείχτηκε «δεξιά δεξιότατη» και ουχί «εθνική..............




Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

Και ξαφνικά έλαμψε ο ήλιος εδώ στην Ελλάδα κι έκαψε την κατάθλιψη ενώ εξατμίστηκε και η οργή στον καύσωνα. Η φρικτή αγωνία των τελευταίων εβδομάδων έγινε μονομιάς χαρά, μία φαινομενικά παράλογη χαρά γιατί τίποτε δεν έχει αλλάξει και οι κίνδυνοι παραμένουν εξίσου άμεσοι και ζωτικής σημασίας.

Οι μισοί εξ ημών χαίρονται γιατί περιμένουν νίκη της ΝΔ στις εκλογές. Άλλοι τόσοι περίπου, επειδή περιμένουν νίκη του Σύριζα. Οι δέ αγορές, η ΕΕ, ακόμα και το ελληνικό χρηματιστήριο μοιάζουν να έχουν ηρεμήσει και να χαίρονται, επειδή έχουν προεξοφλήσει το αποτέλεσμα των εκλογών: ΝΔ. Οι δε Γερμανοί που παλιά δεν ήθελαν ούτε ζωγραφιστό να δουν τον Σαμαρά, τώρα έχουν επικηρύξει το ΠΑΣΟΚ, ενώ έχουν πάθει τέτοιο ντελίριο χαράς που μαθαίνουν πως προηγείται στις κρυφές δημοσκοπήσεις, που από μόνοι τους άρχισαν να μιλάνε για τρίτο πακέτο βοήθειας!

Ανεξαρτήτως όμως από το ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και Σύριζα· το ΠΑΣΟΚ ξεχάστε το— κάτι φαίνεται ξέρει ο Βενιζέλος και κάνει μόνο ultra mini συγκεντρώσεις, και δή στον Κορυδαλλό!) κερδίσει στις εκλογές, ο κόσμος είναι σε μεγάλο βαθμό ανακουφισμένος γιατί οι εκλογές υπήρξαν πέρα από εκτόνωση, μία επιστροφή στη δημοκρατική μας παράδοση. Και αυτό έχει αυξημένη σημασία και νόημα σε μία εποχή όπου το πρώτο θύμα είναι η εθνική μας ανεξαρτησία. Γιατί το να μην επιτρέπεται η θεσμική (δηλαδή μέσω των εκλογών) λαϊκή βούληση να εκφραστεί επειδή «χανόμαστε» είναι πράγματι και παγίδα και στέρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.

Εάν βέβαια και η αγαπημένη λαϊκή βούληση οδηγήσει και σε θετικό αποτέλεσμα στα οικονομικά μας, νομίζω πως όλοι θα είμαστε ευτυχείς! Γιατί καλές οι Θερμοπύλες να τις βλέπεις σε ταινία, αλλά δύσκολο να τις ζεις— ειδικά δε το ελληνικό καλοκαίρι, αντί να είσαι σε κάποιο νησί!  

Στο ενδεχόμενο λοιπόν πράγματι να εκλεγεί πρώτο κόμμα η ΝΔ και να σχηματίσει κυβέρνηση, δεν θέλω να πιστεύω αυτά που λένε οι αντίπαλοι του Σύριζα πως σκοπεύει να κάνει το αριστερό αυτό κόμμα, και φάνηκε να υπαινίσσεται και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, περί διοργάνωσης «μαχητικών» διαδηλώσεων, κινητοποιήσεων και «λαϊκών» αντιδράσεων. Αυτά όχι μόνο θα βύθιζαν την χώρα σε χρόνο dt αλλά θα ήταν πλέον και ενάντια στη λαϊκή βούληση η οποία εκφράστηκε δις μέσα σε 40 ημέρες........




Κυριακή 10 Ιουνίου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

We are leaving. The euro? Europe? Greece? All eventualities are possible, but for the time being we are leaving the life we knew up until now, we are leaving what we considered ours. Depressed, scared and angered, we are locking ourselves inside our houses. Where can you go when everything around you collapses? Where can you go when your salary is overdue/is paid in approximation/is not paid at all? However, you still spend a lot of money if you stay home – every night at twelve o’clock I open my refrigerator and look at the pots of yoghurt, the tomatoes and the soda cans, hoping that they have turned into caviar and champagne due to their price, but they insist on keeping their initial form.
Nevertheless, up until a few days ago we were able to hide our fear, uncertainty and agony behind the sunlit curtain of an irrational optimism. Following last week’s events, however, and their climax on black Tuesday, everything has changed. Photoshop cracked along with our courage. At six thirty in the morning the streets are empty. At eleven thirty at night the streets are deserted. A lot of people do not have any money at all. The people who still have some play it safe. A lot of people have no job. The fact that the ownership of real estate is part of our culture is both a blessing and a curse. Otherwise, considering the current circumstances, we would be seeing people dying on the streets.
Nevertheless, things are not normal, no matter how much we are trying to convince ourselves. How could they be in politics? ND and SYRIZA are jousting against each other, the one being just a breath away from the other. Every day, depending on the circumstances, the one or the other takes the lead.
Tasos, a good friend of mine and a far-sighted voter of centre-left views, announced that “Unfortunately, I will be forced to vote for ND. There is no room for punishment of the two – former – “major” parties… Our survival is at stake. Our personal survival and the survival of the nation, determined by our leaving the euro or not. It is a widely-known fact. Nevertheless, there are people who are “confused” by despair or indignation, unable to think clearly. There are young people, mere children who either vote against the “establishment” for fun or do not understand what a default might involve.”
A few thousand votes will determine the outcome of the next elections. The truth, however, is painful and stripped naked: Do we want to see pensions and salaries in the public sector be paid or not? Do we want to see the private sector, dysfunctional as it may be, survive? Do we want hospitals? Police? Public Transport? Gas? Food? Or do we want to see our neighbour turn into a desperate criminal who will break into our house because we foresaw and bought loads of tin cans whereas his/her family has nothing?
And then there was the detonation of the Golden Dawn bomb. Being a time bomb, there is a still a week left to deactivate it. Their participation in the upcoming elections must be banned. I have heard all the arguments in favour of freedom of expression and freedom of choice when it comes to political views and the political parties that represent them in a democracy. Nevertheless, there are things that must be banned, no matter how much certain people crave for them. Child pornography is banned in every country in the world. The Holocaust denial is forbidden in most western countries.
Despite so many years of “progressive governance” (from Costas Simitis to “leftist” right-winger Kostas Karamanlis and George A. Papandreou with his passion for NGOs and human rights), no one ever thought of passing a law forbidding the Holocaust denial and the use of Nazi symbols and salutations. Now is the time to institute such a law – by presidential decree or government decision. The constitutionalists must find the way instead of wasting their scientific knowledge on justifying the unjustifiable acts of politicians or planning electoral systems that favour the one or the other party.........




Σάββατο 2 Ιουνίου 2012

Φεύγουμε. Από το ευρώ; Από την Ευρώπη; Από την Ελλάδα; Όλα αυτά παραμένουν ανοιχτά ως ενδεχόμενα, αλλά προς το παρόν φεύγουμε για τριήμερο. Θλιμμένοι, φοβισμένοι, αγριεμένοι, παίρνουμε τα συμπράγκαλά μας, αξιοποιώντας τις «τρελές» ευκαιρίες που μας προσφέρουν ξενοδοχεία και ενοικιαζόμενα δωμάτια, και φεύγουμε. Βέβαια το εισιτήριο της φυγής παραμένει τσουχτερό, ό,τι κι αν προτιμήσεις— αεροπορικό, ακτοπλοϊκό, σιδηροδρομικό, Ι.Χ. Αλλά κι αν μείνεις, πάλι ξοδεύεις τρελά, χωρίς καν να κουνηθείς από το σπίτι σου— κάθε νύχτα, μόλις πάει δώδεκα ανοίγω το ψυγείο και κοιτάω τα γιαούρτια και τις ντομάτες και τις sprite μου μην και έχουν μεταμορφωθεί σε χαβιάρι και σαμπάνια τόσο που στοιχίζουν, αλλά αυτά, επιμένουν στην αρχική τους μορφή.

Κι όμως, πίσω από την ηλιόλουστη κουρτίνα μιας παράλογης ευδαιμονίας και αισιοδοξίας, είμαστε πτοημένοι και φοβισμένοι. Εξίμιση η ώρα το πρωί και οι δρόμοι είναι άδειοι. Ενδεκάμισι τη νύχτα, ερημικοί. Αρκετοί δεν έχουν πια καθόλου χρήματα. Αυτοί που έχουν ακόμα φυλάγονται. Πολλοί δεν έχουν δουλειά. Ευτύχημα και κατάρα μαζί, το ότι είμαστε ένας λαός που έχει στην κουλτούρα του έχει την απόκτηση ακινήτου. Εάν ήταν αλλιώς, αυτή τη στιγμή με την κατάσταση που επικρατεί, θα βλέπαμε ανθρώπους να πεθαίνουν στους δρόμους.

Γεγονός είναι πως με μισή καρδιά τα κάνουμε όλα πια, έχοντας αποδυθεί σε μία φρενήρη εκστρατεία να πείσουμε εαυτούς να μην το βάλουμε κάτω. Από μουσικό, υποτίθεται ανέμελο και νεανικό σταθμό ακούω τις πιο καταθλιπτικές ανακοινώσεις προσωπικού περιεχόμενου («από το πρωί τρέχω και πληρώνω εφορίες και λογαριασμούς και ακόμα δεν έχει μπει ο μισθός») και εμβριθείς πολιτικές αναλύσεις («επιτέλους να βγει κυβέρνηση ισχυρή»). Από «σοβαρό» mainstream σταθμό ακούω ότι «Δεν πρέπει να πάμε όλοι να αυτοκτονήσουμε. Απλά να σκεφτόμαστε πως το αντίκρισμα αυτού του δράματος που περνάμε θα πρέπει να γίνουν οι έντονες στιγμές που μοιραζόμαστε». Τι έντονες στιγμές και πράσινα άλογα; Δεν βλέπουν γύρω τους; Όλοι κοιτούν με λάγνο βλέμμα μονάχα τα ΑΤΜ. (Εκτός από εκείνη την σύζυγο γνωστού ποδοσφαιριστή μας την οποία ο εμβρόντητος σύζυγος έπιασε με δύο συμπαίκτες του στα αποδυτήρια να ζουν «έντονες στιγμές»)

Δεν είναι όμως καθόλου νορμάλ τα πράγματα, όσο κι αν προσπαθούμε να τα διασκεδάσουμε. Πώς να είναι φυσιολογικά στα πολιτικά; Τις προάλλες που με είχε πιάσει μία κάποια ανησυχία (είναι αδύνατο να μην υποπέσεις έστω και μία φορά την ημέρα σε αυτήν την κατάσταση— όλη η Ευρώπη και η Αμερική, ολόκληρη η υφήλιος ανησυχεί για το τι θα κάνουμε τελικά, εμείς δεν θα ανησυχούμε;!) βρήκα τον εαυτό μου να καθησυχάζεται σαν παιδί από τη μάνα μου, η οποία μου εξήγησε πως αυτή τη στιγμή τα δύο σενάρια που φαντάζουν πιο πιθανά είναι ή κυβέρνηση Σύριζα, ή κυβέρνηση ΝΔ με Κουβέλη.

Και γιατί ηρέμησα; Γιατί η δική μου προσωπική «κόκκινη γραμμή»--όπως υποψιάζομαι, αρκετών ελλήνων— αφορά το ενδεχόμενο σχηματισμού κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Ποτέ ξανά οτιδήποτε με ΠΑΣΟΚ. Το λέω αυτό γιατί ανήκω στη μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού: υπήρξα πιστός ψηφοφόρος του πράσινου «κινήματος», τους πίστεψα (τρομάρα μου), τους ξαναπίστεψα και τους ξαναπίστεψα (εδώ τα λόγια περιττεύουν, ας θυμηθούμε απλά πως είμαι ξανθιά) και περίμενα πολλά από τη συνεργασία τους στην κυβέρνηση Παπαδήμου. Αλλά ανήκω τώρα στο 95% των Ελλήνων που θεωρεί νούμερο ένα πρόβλημα τη λαθρομετανάστευση (προϊόν πολιτικών, ή μάλλον μη-πολιτικών, του ΠΑΣΟΚ), και τρελαίνομαι με την υποκρισία του ιδίου κόμματος που αφού μας φέσωσε με δύο Μνημόνια και παρολίγο χρεοκοπία το Νοέμβριο του 2011 (όταν ο ΓΑΠ έκανε το θεατρικό με το δήθεν δημοψήφισμα) και αφού έκανε επί τρία χρόνια σημαία του την κρατικοποίηση των τραπεζών, τώρα καταγγέλλει τον Τσίπρα που ζήτησε «εθνικοποίησή» τους. Τι τους πείραξε; Που είπε τη λέξη «εθνικό»;  




Κυριακή 27 Μαΐου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

Οι σκύλοι είναι εξουθενωμένοι. «Όχι άλλο πια βόλτα» σε εκλιπαρούν τα ματάκια τους. Αλλά εμείς εκεί: αδυσώπητοι, άτεγκτοι και απελπισμένοι, προσπαθούμε να εκτονώσουμε αυτό τον εκρηκτικό συνδυασμό φόβου και οργής, στους δρόμους. Και μιας και αυξήθηκε τόσο η βενζίνη ενώ μίκρυνε το πορτοφόλι μας, το’ χουμε ρίξει στο ποδαράτο. Όλοι αυτό κάνουμε εσχάτως: power walking, jogging, σκέτο walking—ακόμα και οι διαχρονικά βαρεμένοι έφηβοι έχουν αφήσει τις αντιδράσεις και τα υπαρξιακά, και έχουν πιάσει ποδήλατα, σκύλους, γιαγάδες, γκομενίτσες, ό,τι τέλος πάντων μπορεί να δικαιολογήσει ατελείωτες ώρες βόλτας στη γειτονιά και συζήτησης για τις εκλογές. Όσοι δεν μπορούν να περπατήσουν, πλένουν. Αυτοκίνητα, οι άνδρες ˙ φυτά, οι γυναίκες. Όλοι στους δρόμους περπατάνε ή τρέχουν, συνήθως μοναχοί με δύο άσπρα ή μαύρα ακουστικά όλοι στο αυτί (το ipod ή το handsfree του ραδιοφώνου του κινητού).

Όλοι έχουμε μία στάμπα στο μέτωπο που γράφει «Πρώην ψηφοφόρος του ΠΑΣΟΚ. Νυν οπαδός του ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ». Αλληλοαναγνωριζόμαστε: είμαστε όλοι ντυμένοι casual με έναν τρόπο που αποκαλύπτεται ως μοδάτος την ημέρα και μοιάζει με Εξάρχεια τη νύχτα. Και περπατάμε σαν τρελοί για να εκτονώσουμε αυτήν την περίεργη, συνάμα φοβισμένη και ελπιδοφόρα προσμονή που έχουμε για τις 17 Ιουνίου.

Τι άλλο μπορείς να κάνεις όταν όλος— μα κυριολεκτικά όλος, από Κίνα και Ρωσία, έως ΗΠΑ— ο κόσμος προειδοποιεί πως θα έρθει η συντέλεια του σύμπαντος εάν φύγουμε εμείς οι Έλληνες από το ευρώ; Η κατάσταση μου θυμίζει λίγο τους στίχους αυτού του τραγουδιού της Γαλάνη: «Φοβήθηκες τη δύναμη που έχει ο νικημένος, στο λάθος του δοσμένος και στης αγάπης του το πολύ».  

Αλλά κι εμείς, όχι απλώς φοβόμαστε, αλλά με πάθος (ένα συντριπτικό 70%) θέλουμε να παραμείνουμε στο ευρώ. Έλα όμως που ταυτόσημο της παραμονής μας στο ευρώ, επιμένουν οι Ευρωπαίοι πως είναι η συμμόρφωσή μας στα όσα ορίζουν τα δύο Μνημόνια— τα οποία στην πράξη, αποδεδειγμένα έχουν αποτύχει. Ταυτόσημο επομένως μιας ενδεχόμενης εκλογής Τσίπρα θα ήταν η εκδίωξή μας από το ευρώ. Σωστό;

Έτσι λένε τουλάχιστον. Αυτό προμηνύουν εξάλλου οι ομολογουμένως εκφοβιστικές (της οικονομίας, της λογικής, του δικαίου) δηλώσεις που κλιμακούμενα αμολάνε οι Τσίπρας και σία. Αλλά μα τον Θεό, μία ακόμα φορά να βγει ο Πάγκαλος να του επιτεθεί, βλέπω τον Σύριζα με σοβιετικά ποσοστά να εκλέγεται στην κυβέρνηση κι εμένα με την πορτοκαλο-ροζ σημαία των 979 συνιστωσών του Σύριζα κάτω στην Κουμουνδούρου, έξω από τα γραφεία του cool Alexis.

Όσο γι’ αυτήν την πόλωση που δημιουργείται βάση της ηλικίας του, ας λάβουν υπόψη τους αυτοί που την επιχειρούν πως μπορεί να έχει γεράσει ο πληθυσμός της Ελλάδας, αλλά δεν είναι το καλύτερο λίγο πριν τις πιο κρίσιμες εκλογές των τελευταίων ετών να διχάζεις τους Έλληνες σε «άπειρους, ανεύθυνους, θρασείς νέους» και σε «μεγάλους, ώριμους, έμπειρους». Έμπειρους σε τι; Στην καταστροφή; Ανάμεσα στον Αλέξη και τη Σάρα, Μάρα και το κακό συναπάντημα του ΠΑΣΟΚ, παρέα με την Ντόρα, τον Κυριάκο και τον Προκόπη της ΝΔ, το ποιον θα προτιμήσεις μοιάζει αμέσως ψευτοδίλημμα.

Να πω τη μαύρη μου αλήθεια: ειδικά εσχάτως, οι πενηντάρηδες και εξηντάρηδες δεν είναι το αγαπημένο μου είδος ανθρώπου. Όπως δεν ήταν και πριν δέκα χρόνια όταν ήμουν στα 20s μου, οι τότε σαραντάρηδες και πενηντάρηδες. Η σύγκρουση των γενεών..........




Τετάρτη 23 Μαΐου 2012

«Huffington Post»

This article was published in the Huffington Post and can be found at: http://www.huffingtonpost.com/amalia-negreponti/greece-elections_b_1536830.html

Despite the threatening, the wailing, the entreating and the haranguing coming from Brussels and Berlin, targeted at ‘forcing’ the creation of a national salvation broad coalition unity government, it is now official: Greece is on the way to a new round of elections on June 17.

This has necessitated some juggling as many EU deadlines for Greece were coming up in the next few weeks. Yet the Europeans have obviously decided to grit their teeth and wait out this new twist in the Greek drama.

This de facto softening, both of the EU position (which is, invariably nowadays, the view from Berlin), as well as of the rhetoric used by EU and German officials stems from the staggering 16,78% of the vote that Syriza gathered in the elections of May 6. It is also born of the adamant refusal of one man—the head of Syriza, Alexis Tsipras—to participate in or even ‘tolerate’, a broad coalition government.

Tsipras’ steadfast refusal to comprise has currently divided Greeks. Is he just one more, really smart and opportunistic politician hoping, through populist tactics, to fuel all the indignation and pain the middle class is going through in Greece, into a June triumph for his party so he can then reign supreme? If so, he is gambling with the fortunes of the country regardless of what the consequences may be.

Yet there seems to be a growing majority in Greece—recent polls show Tsipras now  commanding more than 25% of the June vote—who seem to believe Tsipras and his message promising “a peaceful revolution” is for real. These people believe that the young politician with the shining good looks is our only way out of the hellish situation we are currently in—yet remaining in the euro.

If this percentage translates into reality in the June polls, that will mean we are placing our final bets on the 37year old civil engineer—who never actually worked as he had been involved in politics since he was 12. This will be the last card in a desperate gamble of the Greek people to alert Europe and the entire world to the fact that the unyielding terms of the aid deals are only deepening our recession and plight and killing us off, without allowing for any economic recovery, ever.  

It will also be a leap of faith for middle-class and petit bourgeois Greeks who would in other circumstances never have dreamed of voting for a party on the radical Left. Yet, so great is the collective desperation and disgust for the mainstream political parties that got us in this mess, that many Greeks are apparently choosing to disregard the blunders Syriza lieutenants have made since the elections (one of them, Stratoulis, said ‘when’ Syriza becomes government, it will open up all savings accounts remaining in Greek banks, to ‘help the needy’).

The June elections will also be the ultimate litmus test for Tsipras, the youngest, most cherished child of a comfortably well-off family of civil engineers. His idyllic childhood and family life go a long way in explaining his upbeat steady confidence, as well as the fact that the girl he fell in love with when he was 16, became his life’s partner. He and Peristera (‘Betty’ as he calls her), now parents of a young son and shortly expecting another, met in the Youth organization of the Communist Party and have been together ever since, living modestly and shunning publicity.

Like many politicians throughout History, Tsipras committed “patricide” in order to rise to the top. In 2007, his political mentor, Alekos Alavanos, made a sudden decision to abandon the leadership of Syriza, appointing Tsipras as his successor. Under Tsipras’ leadership, Syriza became a younger, more energized and compact party that was later repeatedly accused of sponsoring anarchists who caused riots, and of condoning terrorism. This swerve toward the...............................




Σάββατο 19 Μαΐου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

Χάος έγινε στις τράπεζες την Τρίτη. Το ίδιο και την Τετάρτη. Την Πέμπτη η εκροή καταθέσεων έφτασε τα επίπεδα πανικού και προς στιγμή άγγιξε τη μαζική υστερία. Οι ξένοι έτριβαν τα μάτια τους με έκπληξη. Αφού μόλις είχαμε αποφασίσει να προχωρήσουμε σε σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης, και η ΕΕ μας έδινε πίστωση χρόνου για τις οριζόμενες από το Μνημόνιο μεταρρυθμίσεις, μέχρι μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου, γιατί τέτοιος πανικός; Που να τους εξηγείς πως κάθε δήλωση στελέχους του Σύριζα για την οικονομία προκαλεί σοκ και δέος στον απλό κόσμο;

Τώρα δεν έχει προλάβει να κλείσει 48ωρο η νέα κυβέρνηση και ηρεμήσαμε, κάπως ξαφνικά. Η ζωή γύρισε στο «νορμάλ»--ή περίπου. Είμαστε βέβαια ακόμα κάπως «μαγκωμένοι» και φοβισμένοι, αλλά ίσως να φταίει και η βροχή, το ξαφνικό φθινόπωρο στο οποίο εξελίχτηκε μία εκρηκτική άνοιξη.  

Κάπως έτσι, μέσα σε ελάχιστες μέρες άλλαξαν όλα. Πάλι. Άλλαξαν από την ήδη αλλαγμένη από τις εκλογές της 6ης Μαίου, πρότερη κατάσταση. Η Νέα Δημοκρατία ανεβαίνει, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με μικρό θλιβερό ΚΑΠΗ, ο Καμμένος κατρακυλάει αποδεικνύοντας ευτυχώς πως τελικά το ποσοστό ελλήνων που το έχουν τελείως «καμμένο» είναι λίγοι. Η δε Χρυσή Αυγή έχει χάσει την απατηλή λάμψη του «σατανικού κι απαγορευμένου» που προφανώς είχε αποκτήσει σύλλογος όπου συνωστίζονται χαβαλέδες χεβιμεταλλάδες, αληθινοί φασίστες, και κάτι απίθανοι τύποι που μοιάζουν βγαλμένοι από ελληνική ταινία της Φίνος Φίλμ του ‘50.

Και ο Σύριζα; Οι νέες δημοσκοπήσεις τον φέρνουν ανεβασμένο, αλλά πάντα δεύτερο κόμμα. Ο Τσίπρας τώρα κάνει γκραν τουρ στην Ευρώπη, φοβερίζοντας τους Ευρωπαίους— τουτέστιν τους Γερμανούς— ότι εάν μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε και να βρεθούμε εκτός ευρώ και είναι αυτός πρωθυπουργός, θα… καταργήσει τα Μνημόνια δια νόμου, με το «έτσι θέλω». Όχι παίζουμε. Μία σου και μία μου.  

ΟΚ, αλλά ποιος θα υλοποιήσει αυτήν την τολμηρή και ολίγον τι ριψοκίνδυνη στάση: ο Στρατούλης, ο Παπαδημούλης, ή ο Γλέζος;  Οι οικονομικές απόψεις και πολιτικές του Σύριζα έχουν αποδειχτεί… τρομακτικά άσχετες— και ως προς την πραγματικότητα, αλλά ακόμα και μεταξύ τους. Η Παπαρήγα είναι πιο ρεαλίστρια και υπεύθυνη— από πριν τις εκλογές είχε ξεκαθαρίσει πως ακόμα και στην απίθανη περίπτωση που.............




Κυριακή 13 Μαΐου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

Ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι. Αύξηση 20% των αυτοκτονιών από το 2009 που ξεκίνησε αυτή η μάστιγα. Καθημερινά, δεκάδες άγριες ληστείες και φόνοι σε βάρος φτωχών και ηλικιωμένων Ελλήνων από συμμορίες λαθρομεταναστών. Μεγάλα κομμάτια της πόλης παραδομένα στην εγκληματικότητα, την χολέρα, το Έϊτζ, τον τύφο, την πανώλη, τη φυματίωση. Το 2010 βρεθήκαμε με ένα χρέος που οικοδομήθηκε τεχνηέντως από φυσιολογικές διαστάσεις το ’90, σε επικίνδυνες το 2010 κι από εκεί, αίφνης, σε πυρηνικό ολοκαύτωμα. Μέσα στα δυόμισι τελευταία χρόνια έχουμε όλοι υποστεί οικονομική καταστροφή— πέραν αυτών που τα «κονόμησαν» πολύ γενναία μετά το 1981. Μέσα στα δυόμισι τελευταία χρόνια οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα— οι οποίοι φέρουν το μεγαλύτερο φορολογικό βάρος, καθότι ο δημόσιος τομέας έχει ένα σωρό απαλλαγές— έχουν αποδεκατιστεί. Μαζί με τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους μικρομεσαίους έλληνες επιχειρηματίες (όλοι οι «μεγάλοι» ή την κοπανάνε, ή είναι ξένοι), ολοένα και περισσότεροι ημών βιώνουμε το φάσμα της αληθινής φτώχιας. Της φτώχιας τύπου δεν μπορώ να αγοράσω τίποτε στο σουπερμαρκετ, όπου μία γκαζόζα πωλείται με το ίδιο ΦΠΑ με τη σαμπάνια και οι ελληνικές τομάτες το ίδιο θα είχαν εάν ήταν επίχρυσες.  

Μέσα στα δυόμισι τελευταία χρόνια έχω βρεθεί σε καταστήματα μέρα μεσημέρι όπου έγιναν ληστείες, στο Μετρό μου έχουν τραβήξει μαχαίρι και στο λεωφορείο πήγε να με χτυπήσει πρόσφατα ένας τύπος που κατέβηκε στη στάση μπροστά στο κόμμα του Καμμένου. Και μένω σε αρκετά ασφαλή περιοχή και δεν κυκλοφορώ και πολύ, να φανταστείς.

Κάπου εδώ ας τελειώνουμε την συζήτηση για το ποιοι ψήφισαν σε αυτές τις εκλογές Σύριζα και εάν εμείς οι Έλληνες ψηφίσαμε μαζικά Σύριζα επειδή είμαστε πράγματι 'επαναστατικός και ατίθασος λαός', η απλώς μπερδεμένος και πληγωμένος— όπως μας αντιμετωπίζουν όσοι μας συμπαθούν, και έχουν την δυνατότητα να συναισθανθούν τι συμβαίνει όταν ένας λαός προδομένος και ρημαγμένος από σύσσωμο το πολιτικό σύστημα, καλείται να το...ξαναψηφίσει, μετ' επίμονης υπόδειξης Βρυξελλών και Βερολίνου που έκαναν τα στραβά μάτια όταν οι πολιτικοί μας έκαναν όργια με τη δημόσια περιουσία και άπατες με τα δημόσια λογιστικά, επειδή και οι χώρες τους τα «κονόμαγαν» έτσι (θυμάται κανείς το σκάνδαλο Siemens;)

Κάπως έτσι βγήκε ο Σύριζα δεύτερο— παρολίγο πρώτο!— κόμμα στις εκλογές της 6ης Μαίου. Τι θα γίνει στις επόμενες εκλογές;— το ενδεχόμενο να πάμε σε νέες εκλογές μοιάζει μέχρι τώρα τουλάχιστον, Παρασκευή απόγευμα, το πιο πιθανό σενάριο. Ο Σύριζα θα πέσει πολύ κατ’ εμέ, και θα στραφούμε στις παραδοσιακές αξίες (τουτέστιν ΝΔ, διότι ο Βενιζέλος, το ξαναλέμε, ΔΕΝ ψηφίζεται!) και την όποια ασφάλεια μας εγγυώνται. Είναι τρομερό: στρεφόμαστε σε αυτούς που μας τραυμάτισαν θανάσιμα και μας βασάνισαν, να μας σώσουν από τα τραύματα που μας προκάλεσαν. Tragic. Αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Εκτός εάν θέλουμε να γίνουμε όπως η Αλβανία το ’80… 

Ο Τσίπρας έχει φερθεί… «τσίου» μεν, αλλά με ακεραιότητα δε. Έσπασε τον κανόνα που ήθελε το κόμμα που αντιπροσωπεύει να αποτελείται από λιγούρηδες της εξουσίας που θέλουν να εισβάλουν στο mainstream της πολιτικής από αριστερό παράθυρο.  

Αυτό έγινε επειδή άφησε τους… κατεστημένα εναλλακτικούς να πάνε να συνδικαλιστούν στον Κουβέλη, και επειδή αγκάλιασε τον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο. Αυτό έκανε τον Σύριζα αυτόματα, και πιο αντιφατικό στις απόψεις του, επειδή πλέον οι τάσεις που καλύπτει είναι πολλές, ενίοτε και αντικρουόμενες, και μόλις αυξήθηκαν λόγω των νέων ψηφοφόρων που τώρα το επέλεξαν για πρώτη φορά. Κάπως έτσι θα μπορούσε να εξηγηθεί η ελαφρότητα με την οποία λειτούργησε ο Σύριζα αυτές τις μέρες, σα γκρουπούσκουλο σε πανικό μπροστά στην ιδέα ότι θα πρέπει αληθινά να κυβερνήσει.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, άλλες ελπίδες, επιδιώξεις, και ζωή έχει και θέλει ένας μεσοαστός και άλλες ένα παιδί που είτε λόγω φτώχιας, είτε λόγω ιδεολογίας, εγκατέλειψε το συνήθη τρόπο ζωής και εντάχθηκε στο «κοινόβιο» των Εξαρχείων, ταγμένος στην ανατροπή κάθε κρατικής οντότητας….........




Τετάρτη 9 Μαΐου 2012

«Huffington Post»

This article was published on the 9th of May 2012 in the Huffington Post. It can be found at the link  http://www.huffingtonpost.com/amalia-negreponti/greece-elections_b_1501499.html

 

"May you live in interesting times" says an ancient Chinese proverb -- a curse. In Greece, for the past three years since our existential financial crisis erupted, we have been bearing the full brunt of the proverb's curse-value. The shockingly unpredictable, life-threatening twists of our still ongoing Greek tragedy have also affected European markets (and governments), as well as the U.S.

Yet, the more time passes and the more EU banks dump more and more of Greek bonds back on to Greece or the European Central Bank, the general feeling in Europe becomes less panicked and more stoically accepting of the prospect of an all-out Greek default. This became especially evident after the recent -- in mid February -- endorsement of the bondswap and the second aid deal. For those who claim it would be in Greece's interest to declare bankruptcy even now, and return to the drachma, a reminder: the second aid deal we signed with the EU mortgaged the entire country (under British tort law) and its sovereign rights and resources, and will have to be paid back at an alarming interest rate by the Greeks, whether or not the country remains in the Eurozone or declares bankruptcy.

Greece's current ungoverned state that began three nights ago when the electoral result plunged the country into uncertainty and political discord is bringing the bankruptcy scenario even closer to us.

At the moment this is being written (Tuesday night), every possibility is still, theoretically at least, open: from new elections, to the creation of an extreme left (Syriza) government that will be supported by another left-wing party, and 'tolerated' by the socialist party that had been in power until now (Pasok).

The first scenario is the most probable one. This is because Syriza does not seem to wish to form a government of its own, faced with the, obviously horrifying, implications of actually having to take upon them the responsibility of Greece at this crucial time, and therefore be forced to bear the consequences of possibly bankrupting the country if their new "radical" policies fail. Yet Syriza does not want to own up to its terror of having to implement its nebulous in substance, strong on rhetoric, agenda "for a peaceful revolution," so for now we are still playing charades.

The outcome will probably be a new round of elections with the 17th of June as the most possible date. These elections will determine two things: whether we want to remain within the EU, and whether we really want a fascist party to enter our parliament for the first time in Greek history. I am referring to Golden Dawn, the party that gathered a horrifying 6.9% of the vote on Sunday.

Most of their voters have turned out to be old people struggling to survive against all odds -- their severely reduced pensions, the unavailability of health care resources, and the fact that they are the easiest target of the gangs of illegal immigrants roaming the poorer streets of Athens. The rest were very young voters, who voted for Golden Dawn for no deeper reason than that the establishment and the "grown-ups" are fanatically against them and against the possibility of them entering the parliament. Therefore, what do enraged teenagers usually do? Whatever shocks and provokes the "adult" population -- that has, truth be told, the greatest responsibility for the sad and bankrupt situation Greece is in today.

Yet the mainstream media share part of the responsibility for the election of these, not just extreme rightist but truly fascist, thugs of Golden Dawn: they thought by condemning them through totally ignoring them, they would be condemning them to inexistence. Unfortunately we are currently living through an era where everything "establishment" -- from politics to media -- here in Greece is considered to have betrayed the people and...........



Σάββατο 5 Μαΐου 2012

«ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ»

Πες που τί πιστεύεις για να σου πω ποιο κόμμα ψηφίζεις. Να αποκαλυφθώ: έκανα την έρευνα που είναι της μόδας (www.helpmevote.gr) και μου βγήκε πως έχω ίσες (και βάσιμες) πιθανότητες να ψηφίσω Μάνο, Ντόρα και Σύριζα! Με μικρή διαφορά ακολουθούν Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ. Οι δέ πιθανότητες να ψηφίσω Καμμένο, Χρυσή Αυγή, Λάος, Κουβέλη, ΚΚΕ, Οικολόγους, Ανταρσία κλπ κυμαίνονται γύρω στο πολικό -20%!
Με όσους συζήτησα που είχαν κάνει την ίδια έρευνα, διαπίστωσα πως τα αποτελέσματα ήταν εξίσου άσχετα και αποπροσανατολιστικά όσον αφορά το προφίλ και τις προθέσεις ψήφου τους, όσο και τα δικά μου.
Δεν είναι πως η ομάδα που κατάρτισε αυτήν την έρευνα ήταν άσχετη. Είναι φανερό πως οι άνθρωποι έκαναν σοβαρή και ενδελεχή δουλειά, χωρίζοντας ανά τομείς τις εξαγγελίες κάθε κόμματος και τις θέσεις τους.
Έπεσαν έξω όμως. Πλέον δεν υπάρχει ένα κόμμα που να καλύπτει την πλειοψηφία των ελλήνων ούτε στα βασικά θέματα που μας ενδιαφέρουν--οικονομία και ασφάλεια (τόσο όσον αφορά το θέμα της καθημερινής μας επιβίωσης όσο και της μεσοπρόθεσμης και μακροπρόθεσμης επιβίωσης της χώρας)--πόσο δε μάλλον στα διάφορα επιμέρους θέματα που είναι σημαντικά για κάθε έναν ξεχωριστά (π.χ. χωρισμός κράτους-εκκλησίας, στάση προς τα μπλογκς, συγκοινωνιολογική και περιβαλλοντική πολιτική κλπ).
Μέσα σε αυτό το κλίμα σύγχυσης και ανικανοποίητου, κάποιοι θα επιλέξουμε να ψηφίσουμε αυτό που θεωρούμε ότι μας αντιπροσωπεύει στα περισσότερα σημεία, ή τουλάχιστον σε αυτά που είναι πιο σημαντικά για μας προσωπικά.
Άλλοι θα επιλέξουμε βάση του κριτηρίου του 'λιγότερου κακού' για την χώρα και το κοινό μας μέλλον. Δεν θα διαφωνήσω πως αυτή η κατηγορία ψηφοφόρων περιλαμβάνει κυρίως ανθρώπους των οποίων η επιβίωση--οικονομική και φυσική--δεν τίθεται υπό αμφισβήτηση κάθε μέρα.
Κάποιοι θα ψηφίσουν απλώς "εν βρασμώ" ψυχής, με στόχο να πλήξουν το σύστημα που χρόνια τώρα διαφθείρει και λεηλατεί την χώρα, και τώρα απλώς μοιράζει άνισα και άδικα το κόστος της διάσωσής μας. Αυτή η κατηγορία πολιτών θα ψηφίσουν θεωρώντας πως η ψήφος τους είναι ο μόνος τρόπος να διαμαρτυρηθούν με τρόπο που θα έχει αντίκτυπο. Από μία άποψη, δίκιο έχουν--η ψήφος είναι πλέον ο μόνος τρόπος να χτυπήσεις τα κόμματα και τους πολιτικούς που μας έφεραν σε αυτό το σημείο, εκεί που τους πονάει. Αλλά είναι αυτός ο στόχος μας; Να τιμωρήσουμε το σύστημα (απλώς φέρνοντας σε εξουσία ένα άλλο σύστημα, γιατί, αργά ή γρήγορα, αυτό θα γίνει), καταστρέφοντας τις δικές μας ελπίδες και πιθανότητες για ένα καλύτερο μέλλον;
Υπ' αυτήν την έννοια θα έλεγα όσοι σκοπεύουν να ψηφίσουν τα άκρα--ΚΚΕ, Ανταρσία, Λάος, Καμμένο, και Χρυσή Αυγή--να σκεφτούν εάν θα ήθελαν αυτά τα κόμματα στην κυβέρνηση και τί κάτι τέτοιο θα συνεπάγονταν για την ίδια την χώρα και επομένως για τους ίδιους και την επιβιωσή τους.
Ειδικά για την περίπτωση της Χρυσής Αυγής, έχω ακούσει πολλά πιτσιρίκια να λένε πως θα την ψηφίσουν γιατί όλοι εμείς το κατεστημένο, οι "μεγάλοι" έχουμε πέσει του θανατά εναντίον της και του ενδεχόμενου να μπει στη Βουλή. Οπότε βέβαια, οι έφηβοι τι κάνουν ως γνωστόν; Ο,τι σοκάρει και προβοκάρει τους μεγάλους--που, ομολογουμένως τα έχουμε κάνει να μην πω πως.... Έν προκειμένω όμως, θα έλεγα να σκεφτούν τα πιτσιρίκια τί πιστεύουν. Πιστεύουν ότι ο Χίτλερ ήταν οραματικός ηγέτης; Πιστευούν πως οι 'Εβραίοι' θα πρέπει να σφαγιαστούν; Ότι η Άννα Φρανκ καλώς δολοφονήθηκε από τους Ναζί; Και, παρεμπιπτόντως, πιστεύουν ότι οι Γερμανοί είναι οι σωτήρες μας--και άρα όλα περίφημα στην χώρα μας, ούτε οικονομικά προβλήματα, ούτε λαθρομετανάστες και τρελή εγκληματικότητα και ανασφάλεια. Γιατί όλα τα παραπάνω πρεσβεύει η Χρυσή Αυγή. Κι όποιος την ψηφίσει σημαίνει ότι δέχεται ως επιθυμητή και εφικτή τη δολοφονία συνανθρώπων μας επειδή δεν είναι Χριστιανοί. Αυτά.
Τώρα για τους "αμετανόητους" Πασοκους (γιατί μόνο αυτοί θα βρεθούν να ψηφίσουν Πασοκ αυτή τη φορά!), σκεφτείτε απλώς πως ψηφίζετε Βενιζέλο!!! Ο οποίος μέχρι τις παραμονές των εκλογών "κεντάει"--πώς το σκέφτηκε αλήθεια αυτός ο άνθρωπος να πει σε ξένους δημοσιογράφους πως η Ελλάδα κινδυνεύει ακόμα να γυρίσει στη δραχμή παρότι το θέμα αυτό θεωρείται λήξαν; Ειλικρινά δεν ξέρω. Επανέφερε τον κίνδυνο της δραχμής για να μας τρομάξει να τον ψηφίσουμε, ή για να τρομάξει τους Ευρωπαίους και να το παίξει 'μάγκας' και άρα ηγέτης; Πιστεύω ότι μόνο ο ίδιος γνωρίζει.
Παρεμπιπτόντως: τί θεός ο Λοβέρδος!! Ο οποίος απ´οτι μαθαίνω ήδη έχει ετοιμάσει τον πύρινο λόγο του με τον οποίο θα αμφισβητήσει τον Βενιζέλο στις...7 Μαΐου. Ας τον κυνηγάνε τον Ανδρέα όλοι μαζί οι γιατροί του Δημοσίου και οι φαρμακοβιομήχανοι που επέτρεψε τα γενόσημα φάρμακα, επέβαλε την ηλεκτρονική συνταγογράφηση και--με τη βοήθεια ορισμένων πραγματικά ξεχωριστών συνεργατών του, όπως του γενικού γραμματέα του Υπουργείου Υγείας, Αντώνη Δημόπουλου--έβαλε κάποια τάξη στο χάος διαφθοράς που συνάντησε στο Υπουργείο Υγείας. Τώρα ο Λοβέρδος με την απόφασή του για ποινικοποίηση της μη χρήσης προφυλακτικού από άνδρες που πάνε με εκδιδόμενες γυναίκες, έγινε αγαπημένο παιδί της Durex, Trojan, κλπ.
Δεν λέω, πρόκειται περί σκέψης στη σωστή κατεύθυνση, αλλά θα επιβαρύνει τον προϋπολογισμό γιατί τότε, μετά βεβαιότητας, οι αστυνομικοί που θα καλούνται να πιστοποιήσουν το έγκλημα, θα πρέπει να ενταχθούν στα βαρέα και ανθυγιεινά! Το δέ έγκλημα θα διαπιστώνεται επ'αυτοφόρω προφανώς, γιατί εάν ένας άνδρας το παραδεχτεί..................................



 

Αγαπημένε μου τρομοκράτη
Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗΣ
Έτος: 2001
Σελίδες: 403
Ελληνιστές: Η Ελλάδα δεν τους πληγώνει
Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗΣ
Έτος: 1999
Σελίδες: 314
 
 

 

Copyright © 2021 | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων
Amalia Negreponti english version ελληνική έκδοση