Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2021
« Αύγουστος 2021 »
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31
    Ιανουάριος (0)
    Φεβρουάριος (0)
    Μάρτιος (0)
    Απρίλιος (0)
    Μάιος (0)
    Ιούνιος (0)
    Ιούλιος (0)
    Αύγουστος (0)
    Σεπτέμβριος (0)
    Οκτώβριος (0)
    Νοέμβριος (0)
    Δεκέμβριος (0)


Πέμπτη 3 Μαΐου 2012

«Huffington Post»

(As published in the Huffington Post at http://www.huffingtonpost.com/amalia-negreponti/somebody-you-used-to-know_b_1465710.html )

Last summer on a remote islet in the Cyclades my world broke. A complicated incident involving a malfunctioning electrical socket, a bikini insidiously entangled with my iPad's charger cord and a mindless tug I still haven't forgiven myself for, led to my beloved machine taking a fall from the dressing table where it had been reverentially placed. Despite trying to break its precipitous fall with my leg, we ended with a nearly broken leg, a half-broken iPad screen and a fully broken heart.

My whole life was on that thin screen. That was when I realized how much I am defined by my online existence and how much of me can be found scattered across the Web. So in an age when such a great part of our lives are spent online, how can we wish to leave no digital trace of who we were, what we did, what our life was about? Is it reasonable, or human, to (be able to) pretend to control/contain our lives only to want we currently approve of: the people we are at that precise moment in time, the people we are currently in touch with, and -- inevitably -- those facts and people who show up connected to us in official records (births, marriages, deaths, arrests, court decisions, real estate, jobs). Is there really nothing more to us, nothing more to our lives than that? Than what on earth are we doing constantly wired?

Of course, my dependence on the mobile Net and the trust I place in major Internet companies to act benignly with all the sensitive information I sometimes willingly (credit card information), sometimes unknowingly (like the snippets of personal data collected from WiFi networks of a large number of homes that cars equipped to photograph streets for Google Street View were passing), opens up a whole galaxy of potential abuse that I am vulnerable to.

A part of this abuse -- whether actual or merely possible -- is currently at the heart of the increasingly, legal criticism leveled against the mobile Internet in its entirety, as well as against the giants that dominate it.

In the non-legal sphere, the level of disquiet raised in the public by regulators, personal data monitoring services, groups campaigning for anti-tracking rights for consumers and privacy advocates, is currently at a high. Companies like Michael Fertik's Reputation.com sell online reputation management (ORM) and internet privacy to those who can afford to buy.

In her book "Alone Together: Why we expect more from technology and less from each other," MIT professor Sherry Turkle notes that many people are prone to soul-baring in a way they are not in the 'real world' because "they hope to be repaid in intimacy. The online setting increases the number of people to whom one applies for a caring response. But it also opens one up to the cruelty of strangers."

Yet the world -- and I mean the non-virtual one -- is also full of cruel people; it also has many kind ones. Strangers can be cruel and they often are. On and off the Net. Yet not, in my experience at least, more than people we are close to.

This particular kind of cruelty is manifested in "Somebody That I Used to Know" the runaway global success of the Gotye (featuring Kimbra) song. "I'll admit that I was glad it was over/But you didn't..................................

Κυριακή 29 Απριλίου 2012


Οι αρχαίοι μας είχαν τελικά δίκιο και σε αυτό: η άλλη όψη της τραγωδίας είναι η κωμωδία. Κάπως έτσι, μία εβδομάδα προ των εκλογών (που ουδείς έχει καταλάβει πως θα γίνουν, εκτός από τους ενδιαφερόμενους πολιτευτές και τα επίδοξα πελατάκια τους) έχουμε ξεσκιστεί στις συλλήψεις! Όσοι πολιτικοί που έκλεψαν, ελεύθεροι επαγγελματίες και επιχειρηματίες που— κατηγορούνται πως— φοροδιαφεύγουν δεν συλλαμβάνονταν τόσο καιρό, συνελήφθησαν τώρα εντός ολίγων ημερών. Και λογικά, έπεται συνέχεια.

Βέβαια τι να πρωτοπρολάβει η αστυνομία; Από τη μία, άντε τρέχα να συλλαμβάνεις πολιτικούς, συζύγους, κόρες πολιτικών, από την άλλη έχεις να συλλαμβάνεις και εκδότες που δεν συμπαθεί το κατεστημένο ή η σύζυγός του! Είναι και οι εγκληματικές συμμορίες που ξεφυτρώνουν η μία μετά την άλλη… Νέο «φρούτο» δύο αδίστακτες συμμορίες Αλβανών κακοποιών που μπουκάρουν μέσα σε σπίτια κρατώντας χειροβομβίδες και απειλούν τον κόσμο να τους δώσει ό, τι χρήματα και πολύτιμα διαθέτει, αλλιώς θα ανατιναχθούν όλοι μαζί.

Αλλά εμείς κάνουμε εκλογές! Σε αυτό το πλαίσιο, την άλλη Κυριακή, που ψηφίζουμε, τρία πράγματα: Πρώτον, πρέπει οπωσδήποτε να ψηφίσει Καμμένο όποιος βλέπει τον συγγραφέα, διανοούμενο, και εν γένει γλυκύτατο και ευγενέστατο Πέτρο Τατσόπουλο (υποψήφιος με τον Σύριζα στην Β Αθηνών) ως υποψήφιο δολοφόνο! Νωπές οι μνήμες της προηγούμενης εβδομάδας που ο Καμμένος κατηγόρησε τον εμβρόντητο Πέτρο πως θέλει να τον σκοτώσει!! Πολύ φοβούμαι πως δεν πρόκειται να ξαναγράψει βιβλίο ο Πέτρος: καμία φαντασία δεν θα μπορεί να φτάσει αυτά που θα του συμβαίνουν στην πολιτική και στο κοινοβούλιο— με το καλό! 

Δεύτερον, Καμμένο και πάλι πρέπει να ψηφίσει όποιος διαθέτει γυναίκα που δεν χωνεύει κάποιον δημοσιογράφο. Οπωσδήποτε! Η σύλληψη του εκδότη Αιμίλιου Λιάτσου κατόπιν μήνυσης της συζύγου του κ. Καμμένου, κυρίας Έλενας Τζούλη (δικηγόρος, στο παρελθόν το όνομά της είχε συνδεθεί με αυτό της συζύγου του κυρίου Βαληνάκη, κυρίας Χριστίνας Βαληνάκη) είναι όλα τα λεφτά. Πάει τον έκαψε τον Καμμένο! Τι το ήθελε το κόμμα ο καψερός; Τελικά πίσω από την απογείωση ή καταστροφή ενός πολιτικού βρίσκεται πάντα μία γυναίκα— ερωμένη ή σύζυγος. Στην Ελλάδα εσχάτως έχουν πάρει τα εμπρηστικά ηνία οι σύζυγοι.  

Τρίτον, όποιος έχει πρόθεση να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ, ας κατανοήσει πως αυτό σημαίνει ότι θα ήθελε για πρωθυπουργό τον Βενιζέλο. Επ’ αυτού, ας έχει υπόψη του αυτό που αποκάλυψε το Reuters την Παρασκευή: πως η Ελλάδα, μέσω των ελληνικών τραπεζών, αναγκάστηκε να καταβάλει 300 εκατομμύρια ευρώ ως εγγύηση στη Φινλανδία, ως αντάλλαγμα της συμμετοχής της Φινλανδίας στο πακέτο διάσωσης. Η εξέλιξη αυτή, όπως ίσως θυμάστε, ήταν αποτέλεσμα σκανδαλώδους γκάφας που είχε διαπράξει ο κ. Βενιζέλος ως υπουργός οικονομικών…

Πέραν αυτών των τραγι-κωμικών όμως, ο ήλιος λάμπει με ολοένα και μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ο ουρανός έχει αυτό το ιδιαίτερο μπλε που ξυπνάει τα ζηλόφθονα Προτεσταντικά σαδιστικά ένστικτα, και η αργία της Πρωτομαγιάς έφτασε— πάτε στοίχημα πως για τους περισσότερους θα πάει «γέφυρα» με τη Δευτέρα, ως τετραήμερο;!

Το βράδυ στη βόλτα, ευωχία: όλες οι μυρωδιές της άνοιξης είναι ξεχυμένες στον δρόμο. Πάω να κόψω ένα τριαντάφυλλο που έχει παραστρατήσει από τα κάγκελα ενός καλοφροντισμένου κήπου, με κρατάς. «Πρόσεχε» μου λες, «ο κόσμος είναι αγριεμένος. Μην ακούσουν θόρυβο κάτω από το παράθυρό τους μέσα στην άγρια νύχτα και βγουν με καμία καραμπίνα.»

Η νύχτα όμως είναι όμορφη— πάντα την αγαπούσα περισσότερο από τη μέρα— ειδικά αυτή την εποχή που η άνοιξη εκρήγνυται και το καλοκαίρι μοιάζει να έρχεται τρέχοντας. Κρύβει την ασχήμια της κατάστασής μας που ο ήλιος ανελέητα αποκαλύπτει. Τη νύχτα μένει η μαγεία, η ουσία αυτού που είναι η Ελλάδα, παρά τα όσα της έχουμε (και της έχουνε) κάνει.
Παίρνοντας τον δρόμο προς το σπίτι, παρατηρώ να αυξάνονται, κολλημένα σε κολόνες και περιβόλους σπιτιών, αγγελτήρια θανάτων και κηδειών. Ξεχωρίζουν έτσι πως είναι γραμμένες με μαύρο σε άσπρο φόντο, ανάμεσα στις κολλημένες κόκκινες διαφημίσεις για ενεχυροδανειστήρια, για σπίτια που νοικιάζονται ή πωλούνται «σε τιμή ευκαιρίας», για «κυρίες, Ελληνίδες, γύρω στα 50, που μπορούν να κρατάνε μικρά παιδιά και να μαγειρεύουν», για τεχνικούς υπολογιστών που «τα κάνουν όλα σε πολύ καλές τιμές», για «νέους που αναζητούνται για εργασία πεντάωρη, με πολύ καλή αμοιβή. Κάθε εχεμύθεια.».......

Κυριακή 22 Απριλίου 2012


Σάββατο 14 Απριλίου 2012


Η άνοιξη είναι εδώ χωρίς καν να το καταλάβουμε.
Στο εξωτερικό, το Πάσχα ήρθε κι έφυγε. Μονάχα στην Ελλάδα και στο Ισραήλ, μας συγκλονίζει τόσο αυτή η γιορτή. Ίσως γιατί και στα δυο έθνη συμβολίζει το μαρτύριο, τον αγώνα για ζωή και ελευθερία, και την τελική επιτυχία--την έξοδο από την έρημο, την έξοδο από τον θάνατο.
Φέτος ωστόσο δεν βλέπω την ελπίδα να υπάρχει πουθενά.  Η κορόιδα της σύλληψης του Άκη Τσοχατζόπουλου το αποδεικνύει. Ανήμερα της προκήρυξης εκλογών για τις 6 Μαίου παίχτηκε το θεατράκι «τιμωρούμε αυτούς που τα έφαγαν». Εάν το έκαναν πράγματι, τόσο η κυβέρνηση Παπαδήμου, όσο— κυρίως— η κυβέρνηση Παπανδρέου, τότε δεν θα είχαμε χρέος. Μόνο με επιστροφή (δήμευση) των κλεμμένων, θα καθαρίζαμε…  
Η κυβέρνηση Παπαδήμου ήρθε λοιπόν και πέρασε. Επιτέλεσε τον ρολό της όσον αφορά το PSI και την ψήφιση του νέου δάνειου, και πέραν αυτού ουδέν. Θα μου πεις, πότε να προλάβουν; Και ποιοί εξάλλου; Όπως αποδείχτηκε και με αυτήν την κυβέρνηση, δεν είναι τελικά χειρότεροι οι πολιτικοί από τους πανεπιστημιακούς και λοιπούς εξωκοινοβουλευτικούς που κατά καιρούς «μοστράρονται» για εξουσία (με ποιο κόμμα ή κυβέρνηση δεν έχει σημασία, εξουσία να είναι), και αργά ή γρήγορα την παίρνουν.

Κι αυτό που λέω είναι βαρύ, γιατί σκέψου ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές της πολιτικής μας ζωής και τώρα διεκδικούν την ψήφο μας… Ο Γιωργάκης, όχι πια ευτυχώς. Αυτοπυρπολήθηκε— πολιτικά, εννοείται. Γιατί κατά τα άλλα, πολυτελή ζωή και κότα, μου φαίνεται πως κάνει: πισίνα, κανό και σπα ˙ βόλτες στην Αμερική για τουρισμό ˙ ομιλίες και θεωρίες για το πώς θα σώσει τον κόσμο και τον σοσιαλισμό.

Τον Αντώνη ουδείς τον θέλει— μόνο σε αυτό συμφωνούν όλοι. Οι δεξιοί δεν τον θέλουν επειδή δεν είναι «αρκετά δεξιός», οι αριστεροί επειδή από την Πολιτική Άνοιξη και πέρα τον θεωρούν πως ανήκει στη «βαθειά δεξιά» . Όλοι δεν του συγχωρούν το ότι στήριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου— ούτε ο ίδιος ο Παπαδήμος, μου φαίνεται!

Τον Βενιζέλο πάλι, κάθε φορά που κάνει μία δήλωση, ή προβαίνει σε μία ενέργεια, όλοι ψάχνουμε να βρούμε το «βρώμικο παρασκήνιο»! Δυστυχώς ή ευτυχώς, παρότι τον έχουμε συνηθίσει πια, όλοι θυμόμαστε γιατί επιλέξαμε τον Γιωργάκη και όχι αυτόν το 2007. Τώρα βέβαια, σε αντίστοιχο δίλημμα, όλοι θα επιλέγαμε την τρίτη λύση: τον πορτιέρη της Ιπποκράτους…

Στην ίδια κατηγορία (επειδή δεν υπάρχει πιο κάτω) τοποθετούν τον Κουβέλη ορισμένοι ακαδημαϊκοί και νομικοί κύκλοι που τον γνωρίζουν από παλιά: από την Αριστερά, από τη δικηγορία, από την θητεία του στο Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Άλλοι τον επικρίνουν για οπορτουνισμό, ότι είναι ένα είδος αριστερού ΛΑΟΣ: ένα συνοθύλευμα προσώπων χωρίς ενιαία άποψη (γιατι ας μη μιλάμε για ιδεολογίες: ουδείς έχει καμία. Εξάλλου η μόνη «ιδεολογία» που εμείς οι πολίτες έχουμε ανάγκη να διαθέτουν οι πολιτικοί, είναι να προτάσσουν τη σωτηρία της χώρας σε βάρος του προσωπικού τους συμφέροντος.)

Για τον Καμμένο δεν θέλω να μιλήσω— θα φάμε μήνυση, γιατί είμαι ασυγκράτητη σε αυτό το θέμα— αρκεί μόνο να πω ότι μπροστά του ο Σαμαράς είναι η Ρόζα Λούξεμποργκ. Βέβαια μπορεί να έχουν άδικο όσοι τον κατηγορούν για πολιτικό οπορτουνισμό, επειδή είπε πως θα συνεργαζόταν με τον Τσίπρα. Γιατί, με ποιόν να συνεργαστεί ο περήφανα αρρενωπός, εθνικόφρων, και αυθόρμητος κ. Καμμένος; Με τον συντηρητικό Κουβέλη που, σε τρυφερή ηλικία έδινε την… ικμάδα του σε χριστιανικές οργανώσεις…;

Για το ΚΚΕ δεν έχω ένσταση. Και ποιος θα μπορούσε εξάλλου; Έντιμοι μοιάζουν, ενώ έχουν και ξεκάθαρο όραμα για την χώρα το οποίο ρεαλιστικά θα μπορούσαν να εφαρμόσουν: να γίνουμε μια χώρα γραφικού ρετρό κομμουνισμού (αυταρχισμού), όπου θα είμαστε όλοι υγιείς και ευτυχείς. Θα τρώμε όσο επαρκεί η γεωργική μας παραγωγή και ό,τι καλλιεργούμε στο μπαλκόνι μας. Θα κυκλοφορούμε μόνο με τα πόδια (καθότι βενζίνη δεν θα υπάρχει), θα απελευθερωθούμε από τα κινητά, και ηλεκτρικό θα έχουν λίγοι. Θα έρθουμε πιο κοντά στη φύση και τους συνανθρώπους μας, και θα λυθεί το θέμα των λαθρομεταναστών (κάθε σπίτι θα είναι υποχρεωμένο να στεγάζει ως μέλος της οικογένειας και από έναν λαθρομετανάστη...... 

Κυριακή 8 Απριλίου 2012


Την ανοησία και την υποκρισία, πολλοί τις αγάπησαν δυστυχώς, εδώ στην Ελλάδα. Ακόμα περισσότεροι έβγαλαν λεφτά από το φονικό δίδυμο.

Αυτός ο ολέθριος συνδυασμός ανοησίας και υποκρισίας έπληξε την Ελλάδα σαν τυφώνας, μετά τη λαίλαπα του Ανδρεοπαπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ που κινούνταν σε ρυθμούς άτακτης και συχνά άδικης, αναδιανομής πλούτου· σε οικονομικές θεωρίες τύπου «Τσοβόλα δώστα όλα»· και ηθική «κωλόσπιτου». Όταν λοιπόν τελείωσε εκείνη η εποχή, οι πλούσιοι είχαν γίνει ακόμα πλουσιότεροι και μία νέα τάξη ανθρώπων είχε γεννηθεί: οι νεόπλουτοι. Το δε μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας είχε μάθει και αυτή τα κόλπα της διαφθοράς ως τρόπου ζωής, που της δίδαξαν οι πολιτικοί, και όλοι μαζί (ή, σχεδόν όλοι) ζούσαμε ευτυχείς, πέραν των δυνατοτήτων μας, στα πλαίσια ενός status quo που ουδείς ήθελε να διαταραχθεί. Γιατί αυτό το status quo βασιζόταν σε μία μοναδική αρχή: τα κάνεις όλα για τα λεφτά, γι’ αυτό λες πως δεν σε ενδιαφέρουν καθόλου.

Για να προφυλαχτεί αυτή η σαθρή πρακτική, επιστρατεύτηκαν «όπλα» πρακτικά και θεωρητικά. Ενδεικτική απαρίθμηση των πρακτικών μεθόδων διατήρησης αυτής της παράλογης, παράνομης κατάστασης μπορεί να βρει κανείς στη δικογραφία άπειρων σκανδάλων που όλα κατέληξαν στο αρχείο λόγω της εμπλοκής κάποιου επιτήδειου πολιτικού προσώπου. Τα «θεωρητικά» όπλα που χρησιμοποιήθηκαν είναι επίσης, πολλά. Αλλά από τα κυριότερα, υπήρξε η γελοία και ένοχη θεωρία-«καραμέλα»: «Δεν έχουν σημασία τα λεφτά· μονάχα οι εμπειρίες και τα συναισθήματα μετράνε». Φράση που κατά κόρον λεγόταν από πρώην αριστερούς-νυν χρηματιστές, επιχειρηματίες, στελέχη επιχειρήσεων, από διανοούμενους, και, φυσικά, από πολιτικούς!  

Βέβαια, στη σημερινή Ελλάδα όπου πια χρήματα και ζωή δεν υπάρχουν για τους περισσότερους από μας, η λογική μοιάζει να επανέρχεται, έστω κι αργά-αργά. Η ανάγκη, εξαθλίωση, πάσης φύσεως κατάπτωση, και απελπισία που φέρνει η ανέχεια, έχουν αρχίσει να μας κάνουν όλους να συνειδητοποιούμε την πραγματική αξία των χρημάτων— που είναι μεγάλη, αλλά όχι στον απόλυτο βαθμό στον οποίο την είχαμε θεοποιήσει. Αυτή η αξία επίσης, είναι, όπως διαπιστώνουμε καθημερινά πλέον, μονάχα κατά ένα μέρος, απτά υλική.

Τα χρήματα σου δίνουν ελευθερία και αξιοπρέπεια, γνώση, δύναμη, αυτοπεποίθηση, και ευκαιρίες. Σε βοηθούν να είσαι ή να γίνεις υγιής. Σου δίνουν τη δυνατότητα να διαμορφώσεις τον εαυτό σου, εξωτερικά και εσωτερικά, κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Χάρη σε αυτά, η ζωή σου μπορεί να αποκτήσει μία ποιότητα ανώτερη: να γίνεις πιο πεπαιδευμένος, πιο ευαίσθητος, πιο εκλεπτυσμένος, να έρθεις σε επαφή με ανθρώπους γοητευτικούς και ενδιαφέροντες. Να γίνεις κοινωνός των νέων ανακαλύψεων της βιολογίας, της ιατρικής, της φυσικής, και της πληροφορικής, που εξελίσσουν την ανθρώπινη ζωή και τις δυνατότητες του νου και του σώματος με τρόπο που οι περισσότεροι ούτε φανταζόμαστε. Τα χρήματα σου δίνουν και χαρά, καθώς και τη δυνατότητα να δώσεις χαρά και σε όλους.

Όλα αυτά τα άϋλα αγαθά, οι αρετές, οι ευκαιρίες, η πρόοδος, που προσφέρουν τα λεφτά, είναι μία δυνατότητα. Την οποία αυτός που τα έχει, μπορεί να την αδράξει, ή να την απορρίψει. Κάπως έτσι, έχω δει ανθρώπους κρυφά πάμπλουτους, που πέρασαν μια μίζερη ζωή μετρώντας κάθε σεντ, οι οποίοι πέθαναν αφήνοντας πίσω τους μία τεράστια περιουσία που την πήραν παπάδες/κράτος/ιδρύματα/μακρινοί συγγενείς που ούτε καν τον γνώριζαν, και ούτε το παραμικρό κενό και θλίψη στην καρδιά ουδενός.  

Έχω δει επίσης ανθρώπους βαριά άρρωστους να επιβαρύνουν την κατάστασή τους— αλλά περιέργως μερικές φορές, να παίρνουν και τα πάνω τους έτσι!— ασχολούμενοι με περίπλοκα και εξουθενωτικά παιχνίδια εξουσίας και ελέγχου των άλλων, όπου το διακήβευμα είναι αστείο και συχνά δεν προλαβαίνουν καν να το δουν! Τέτοια «παιχνίδια» καθημερινά διεξάγονται σε επιχειρήσεις, στην πολιτική, μέσα σε οικογένειες.

Από την άλλη, έχω γνωρίσει και άνθρωπο που, ενώ ξεψυχούσε, έστυβε το μυαλό του να βρει κάποιο τρόπο, κάποιο «κόλπο» ώστε ο θάνατός του να μην επηρεάσει καταλυτικά τη μάνα του. Όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται, και οι τρεις αυτές ζωές σημαδεύτηκαν από το ίδιο στοιχείο— και δεν ήταν τα λεφτά: την αγάπη. Γιατί, είτε μιλάμε για την άβυσσο στην οποία πνίγεται κανείς όταν δεν έχει αγάπη, ή για τον φόβο πως πρέπει κάπως να «κοροϊδέψει» τους άλλους για να έχει την αγάπη τους, είτε για την αγάπη που ξεπερνάει ακόμα και τα βιολογικά ατομικά όρια, αναφερόμαστε στο ίδιο στοιχείο............

Κυριακή 1 Απριλίου 2012


Η εγκατάλειψη και οπισθοδρόμηση. Επιστρέφοντας, αυτό ήταν το πρώτο σοκ. Ήδη από το αεροδρόμιο, το καμάρι μας του 2001, το «Ελευθέριος Βενιζέλος», όλα μου φαίνονταν τόσο… μικρά. Όχι κατ’ ανάγκην λόγω μεγέθους, αλλά λόγω της εγκατάλειψης που η έλλειψη αγάπης φέρνει. Νομίζω πως τα πράγματα, ακόμα και τα τοπία, τα κτίρια, οι πόλεις, είναι ζωντανά πράγματα, μοιάζουν στους ανθρώπους. «Ανθίζουν» όταν επενδύονται με ζωή και αγάπη· εξάλλου, η αγάπη σημαίνει και έγνοια και φροντίδα, καθημερινή και απτή.
Στην Αθήνα όλα τα βρήκα γυμνά και μειωμένα. Ταπεινωμένα, σκονισμένα και αφημένα. Παρατημένα στη μοίρα τους σε μία χώρα όπου οι περισσότεροι ζουν πλέον ως παρατηρητές και οι υπόλοιποι ζουν με σκοπό να την καταστρέψουν, περαιτέρω.
Αλλά ολόκληρη η Ευρώπη μοιάζει να διχάζεται βάσει ενός τέτοιου μοντέλου: από τη μία πλευρά όσοι είναι (άξιοι να είναι) μαζί μας, από την άλλη πλευρά, όσοι είναι εναντίον μας/δεν μας συμφέρουν/δεν μας αρέσουν (αν και στο σημερινό κόσμο, ως επί το πλείστον, αυτοί που αρέσουν είναι και αυτοί που συμφέρουν). Κάπως έτσι, δημιουργείται ο άξονας— μπαίνω στον πειρασμό να χρησιμοποιήσω αυτή την λέξη, φορτισμένη από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, επειδή είναι πάλι η ίδια μεγάλη χώρα που κάνει τον χωρισμό της ευρωπαϊκής ηπείρου— των δυνατών, εύρωστων, δυναμικών και σύγχρονων χωρών. Όλοι οι υπόλοιποι «βαλκανοποιούμαστε», στην κατάσταση δε που ήταν τα Βαλκάνια αμέσως μετά την κατάρρευση του Σοβιετικού μπλοκ.
Η μετακίνηση ακόμα και της «εναλλακτικής» Ευρωβουλής (που πια δρούσε ως κυρίως συμβολικής σημασίας, άλλοθι δημοκρατικότητας της Ένωσης) στις Βρυξέλλες· η Μπούντεσμπανκ που δεν δέχεται πια ελληνικά, ιρλανδικά και πορτογαλικά ομόλογα· οι Γάλλοι που μέρα τη μέρα, σχεδόν ασυναίσθητα, βρίσκονται συρόμενοι ολοένα πιο στην Γερμανία, την ώρα που με φρίκη συνειδητοποιούν πως στο εσωτερικό της δημοκρατικής, κάποτε φιλελεύθερης χώρας τους, οι Εβραίοι πολίτες πια δεν είναι ασφαλείς— για μία ακόμα φορά στην σύγχρονη ιστορία…
Η ανομία, εγκληματικότητα, ατιμωρησία. Το δεύτερο σοκ, επιστρέφοντας στην Αθήνα. Από το πρωί, σχεδόν από τα ξημερώματα, γέμισαν οι δρόμοι άγριες φωνές. Παλιατζήδες που διαλαλούν στην διαπασών την προθυμία τους να μαζέψουν καθετί παλιό, την ώρα που ξηλώνουν από τους δρόμους οτιδήποτε σιδερένιο. Σόρρυ τώρα που θα γίνω politically incorrect, αλλά πότε και— κυρίως— πώς στο καλό μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί γύφτοι στο Χαλάνδρι; (που μπορεί να μην είναι Ψυχικό, Πολιτεία ή Καβούρι, αλλά δεν το λες και Ζεφύρι!)
Σε κεντρικό φαρμακείο, από τα πολύ καλά, δίνω εικοσάευρο χαρτονόμισμα. Για αστεία πράγματα. Παίρνω ρέστα κάτι ψιλά και ένα πεντάευρο. Την επομένη μέρα πάω να πληρώσω στο σούπερμαρκετ που υπάρχει δίπλα στο γραφείο, για λίγα πορτοκάλια. Δίνω τα ψιλά και το πεντάευρο. Καταφθάνει μέχρι και ο υπεύθυνος ασφαλείας του καταστήματος. Το πεντάευρω είναι πλαστό. Εκείνη την ώρα γίνεται αντιπερισπασμός από έναν πελάτη που, αφού ψώνισε και πλήρωσε, πήγε να την κοπανήσει βάζοντας στο μουλωχτό και τρία βιολογικά κρουασάν με σοκολάτα. Βιολογικά κρουασάν με σοκολάτα!! Εάν υπήρχε θεός σε ετούτη την χώρα, θα είχε αυτοκτονήσει.
Μη μιλήσουμε για το γίνεται εάν σκάψεις λίγο βαθύτερα, μείνεις λίγες περισσότερες ημέρες στην Αθήνα, ή κινηθείς σε ακτίνα πέραν των πεντακοσίων μέτρων από την περιοχή όπου μένεις ή εργάζεσαι (εάν υποθέσουμε πως πρόκειται για «ασφαλείς» περιοχές.
Η αγριότητα, η ακραία συμπεριφορά και το μίσος. Το τρίτο σκαλοπάτι επανένταξής μου στην πραγματικότητα της ζωής μας στη σημερινή Ελλάδα.
Στους δρόμους, η γνωστή αγριότητα και αυθαιρεσία. Οι πεζοί τρεμάμενοι σε ανύπαρκτα πεζοδρόμια, προσπαθώντας να περάσουν μέσα από (ενίοτε και πάνω από!) παρκαρισμένα αυτοκίνητα και μηχανάκια. Οι δε αυτοκινητιστές και μοτοσικλετιστές οδηγούν όπως τους............................

Σάββατο 24 Μαρτίου 2012



Από το παράθυρο στο πλάι του δωματίου, παρακολουθείς, μέρα τη μέρα, την αμυγδαλιά να ανθίζει. Εδώ ο κόσμος μιλάει με ζωντάνια, γελάει, κάνει σχέδια για την επόμενη ημέρα, για το Σαββατοκύριακο που έρχεται. Η άνοιξη έχει ξεχυθεί παντού.

Τί γίνεται «σε μας», στην Ελλάδα, αναρωτιέμαι; Ποια θα είναι η εικόνα της πόλης που θα συναντήσω πατώντας στο Ελευθέριος Βενιζέλος; Διαβάζω σε τίτλους ορισμένες ειδήσεις. Αδιάφορες μου μοιάζουν οι περισσότερες. Άλλες, απλώς κούφιες. Μία ηρεμία, μία ανακούφιση και μία συγκρατημένη αισιοδοξία επικρατούν τις τελευταίες ημέρες. Μόλις δόθηκε η δόση, έπεσε το χρήμα— κυριολεκτικά.

Μερικές ειδήσεις μοιάζουν αισιόδοξες και με περιεχόμενο σοβαρό. «Εντός εβδομάδων ξεκινάει η λειτουργία του Ταμείου Εγγυήσεων για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Μέσω αυτού, χάρη στο ΕΣΠΑ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, σχεδιάζεται να διοχετευθεί ρευστότητα 1 δις ευρώ στις τράπεζες για χορήγηση ευνοϊκών δανείων σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις». Και η άλλη: «Απόφαση Ευρωβουλής ανοίγει τον δρόμο για χρηματοδότηση αυτοκινητοδρόμων και άλλων έργων υποδομής και να ενισχύσει την ανάπτυξη».

Χαίρομαι και αμέσως δαγκώνομαι. Όλα αυτά, ακόμα και τα ελπιδοφόρα προϋποθέτουν μία διακυβέρνηση και ικανή και χρηστή. Αλλιώς πάνε όχι απλώς χαμένα, αλλά στους προσωπικούς λογαριασμούς κάποιων επιτηδείων και κάνουν την χώρα «μαύρο πρόβατο» στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Γι’ αυτό φοβάμαι.

Και δεν μιλώ γι’ αυτή την κυβέρνηση. Ο Σαχινίδης, μαθαίνω, έγινε επιτέλους Υπουργός Οικονομικών— του άξιζε μετά απ’ όλο το στραπάτσο που έχει φάει τόσο καιρό. Και δεν κινδυνεύει να τον διαφθείρει το υπουργιλίκι μέσα σε δύο μήνες! Αν και, οι άνθρωποι, όπως έχω τελικά διαπιστώσει, γενικά δεν αλλάζουν. Ούτε τους φθείρει και διαφθείρει η εξουσία σε βαθμό που μεταλλάσσονται. Τους απελευθερώνει να εμφανιστούν όπως ακριβώς είναι.Μπορεί βέβαια η πολύ εξουσία, λίγο να σε τρελάνει, να σε αποσταθεροποιήσει, και να οξύνει κάποια αρνητικά. Αλλά εάν διαθέτεις ποιότητα εσωτερική και ισορροπία, αυτή επανέρχεται. Δεν ήταν, προφανώς, αυτή η περίπτωση με τους πολιτικούς που είχαμε πριν από αυτή την κυβέρνηση. Πώς θα γίνει ξαφνικά, να αλλάξουν τα πράγματα μετά την κυβέρνηση αυτή;    

Στο πάρκο, σκαρφαλώνω σε ένα ύψωμα. Νιώθω αρκετά περήφανη γι’ αυτό το μικρό προσωπικό «κατόρθωμα» της ημέρας. Η πόλη φαίνεται καλύτερα από εδώ, απλώνεται μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι. Πολύ πιο πέρα μετά.

Σε αυτή την πόλη έχουν πάρκα και τα αγαπούν. Τα τιμούν. Σχεδόν καθημερινά, εάν είναι κοντά η δουλειά ή το σπίτι τους, περνάνε από εκεί. Πάνε εκεί και τρώνε μεσημεριανό όταν κάνουν διάλειμμα από τη δουλειά. Οι μεγαλύτεροι κάθονται εκεί με τις ώρες, συζητάνε. Ρεμβάζουν. Τα παγκάκια είναι πιο αναπαυτικά και καθαρά από τις καρέκλες οποιουδήποτε καφέ.

Τα αγαπάνε τα πάρκα τους επειδή είναι δικά τους, αυτά έχουν. Και τα κάνουν δικά τους, κάθε μέρα. Έτσι κάνουν με κάθε μικρό κομμάτι αυτής της πόλης: τη διεκδικούν με πάθος, περηφάνια και αγάπη. Επειδή αυτή είναι δική τους και την αγαπάνε.

Δεν ξέρω εάν οι δύο αυτές έννοιες είναι σύμφυτες— νομίζω πως ακόμα και η ψυχιατρική δέχεται πως η αγάπη είναι δεμένη αναπόσπαστα με το κτητικό: επειδή αγαπώ αυτό(ν) γίνεταιδικό(ς) μου. Ή και το αντίστροφο: είναι δικό(ς) μου, επομένως το(ν) αγαπώ. Μονάχα όταν φτάνουμε σε ακραίες συνθήκες, σε καταστάσεις απόλυτης αγάπης που φτάνει τη θυσία, μπορούμε να μιλάμε για αγάπη που ξεπερνάει το «εγώ».

Αλλά δεν μιλάμε εδώ για τον Ιησού Χριστό. Μιλάμε για μας. Γι’ αυτούς που αγαπάμε, γι’ αυτά που αγαπάμε..........

Κυριακή 18 Μαρτίου 2012


Έξω ο ουρανός είναι μωβ. Η ελαφρά υγρασία απόψε κάνει τα φώτα των ψηλών κτιρίων να μπερδεύονται με την μακρινή άχλη των αστεριών κι όλα γίνονται μία θολή αστερόσκονη που σε περιβάλλει, αλλά μοιάζει υπερβολικά μακριά να τη φτάσεις.

Εδώ, στην άλλη πόλη, σε αυτήν την πόλη έξω από την Ελλάδα, είναι μεσάνυχτα. Εδώ η κίνηση δεν σταματάει. Ποτέ. Όπως συμβαίνει σε όλες τις μητροπόλεις του κόσμου πια. Όπως συνέβαινε στην Αθήνα . Έξω στους δρόμους είναι πολύς κόσμος. Δεν γλεντάει, αλλά ούτε και δουλεύει. Οι άνθρωποι τώρα έχουν τον χρόνο, την άνεση, να χαρούν την πόλη τους, να τη ζήσουν αναπνέοντας. 
Στιγμή όμως, δεν σταματάνε: περπατάνε, φτάνουν, έρχονται, φεύγουν από κάπου, πάντα κινούμενοι γρήγορα, αποφασιστικά, προς τον επόμενο προορισμό.

Την ημέρα, διαβάζεις για το εθνικό ελληνικό μας «haircut» στα σάιτς και τις εφημερίδες ετούτης της πόλης του εξωτερικού. Στον δρόμο ταράζεσαι ολόκληρη όταν, έξω από κτίριο που πιάνει μισό τετράγωνο, και ανήκει σε μεγάλη πολυεθνική εταιρία- νομίζω είναι η Lazard- ακούς δύο άνδρες να λένε «Χρεοκόπησε σήμερα και η Ελλάδα, θα έχει ενδιαφέρον τώρα τι θα γίνει στο χρηματιστήριο εδώ». Βγαίνουν σχεδόν τρέχοντας από μέσα από την εταιρία, βιάζονται να πάνε στον επόμενο προορισμό τους. Σε λίγο θα είναι εκεί. Ένα άλλο θέμα θα τους απασχολεί: η Ελλάδα «τελειώνει»- ελέγχθηκε η «μόλυνση» που μπορεί να προκαλέσει έξω, στις άλλες χώρες. Μέσα ούτως ή άλλως, η ίδια η χώρα «τελειωμένη» θεωρείται.

Η οικονομική κρίση που μαστίζει όλη την Ευρώπη, φυσικά και είναι αντιληπτή και εδώ. Που και που βλέπεις αυτοκίνητα . Υπάρχει μία ισορροπία, ένα μέτρο, μία λογική που διέπει τη ζωή εδώ. Μία τάξη. Στις ακριβές περιοχές, τα αυτοκίνητα είναι μεγαλύτερα, ακριβότερα. Τα σπίτια καλοδιατηρημένα, καλαίσθητα, μέσα σίγουρα κρύβουν μία πολυτέλεια ατελείωτη. Αλλά και αυτή, μετρημένη είναι, αρχοντική- ακόμα και στα νεότερα κτίσματα. Το καλό γούστο επικρατεί.

Όσο προχωρείς προς το κέντρο, μετά στην επαγγελματική ζώνη, στα «εναλλακτικά», αλλά μοδάτα, προάστια, έπειτα στις πιο «δεύτερες» περιοχές, ο αέρας της πόλης αλλάζει: γίνεται πιο τραχύς, ο κόσμος φωνάζει περισσότερο, βλέπεις που και που ανθρώπους που μοιάζουν θολωμένοι, φοβισμένοι και εκφοβιστικοί συνάμα, ίσως να είναι απλώς αποπροσανατολισμένοι… Τα αυτοκίνητα μικραίνουν, φτηναίνουν, τα σπίτια στοιβάζονται, το ένα πάνω στο άλλο, είναι κακοδιατηρημένα. Κάθε δυο βήματα αντικρίζεις ένα μαγαζάκι που διαφημίζει πως στα ενδότερα υπάρχει μέντιουμ που σου.........

Κυριακή 4 Μαρτίου 2012


Η σειρά βιβλίων φαντασίας και περιπέτειας, «Game of thrones» («Το παιχνίδι των θρόνων») ουδόλως μου άρεσε. Το ίδιο και η ομώνυμη τηλεοπτική σειρά της HBO που σπάει ταμεία παγκοσμίως, και είναι η τελευταία «τρέλα» (κάπως όπως ήταν το franchise με τους εφήβους βρικόλακες, το οποίο ξεκίνησε μετά το Twilight της Στέφανι Σέυμορ).

Ίσως φταίει το ότι, σε αντίθεση με πολλούς άλλους ενήλικες, εγώ δεν κρύβω ένα παιδί μέσα μου. Πλέον, ανήκω ανεπιστρεπτί στον κόσμο των «μεγάλων»- σώματι και ψυχή. Γι' αυτό και δύσκολα μπορώ να γελάσω με τα καμώματα των πολιτικών μας που, ακόμα κι αυτή τη στιγμή, διαγκωνίζονται για το ποιος θα καταλάβει τη μεγαλύτερη εξουσία στην χρεοκοπημένη (αν όχι επίσημα, ακόμα…) Ελλάδα.

Βέβαια στην Ελλάδα, αποδεικνύεται περίτρανα, ξανά και ξανά, πως δεν συμφέρει να μη νιώθεις και- κυρίως αυτό- να μην συμπεριφέρεσαι σαν παιδί. Δεν συμφέρει να είσαι και να ζεις ως ενήλικας. Εάν δεν νιώθεις σαν παιδί, την έβαψες. Διότι ένα μεγάλο ποσοστό από εμάς τους Έλληνες έτσι ακριβώς συμπεριφέρονταν τα τελευταία χρόνια- και έτσι συνεχίζει να συμπεριφέρεται. Σαν παιδιά.

Η νοοτροπία του «Μη μεριμνάτε για την αύριον, η δε αύριον μεριμνήσει τα εαυτής» είναι από τις μεγαλύτερες ζημιές που έχει υποστεί το έθνος από τον Χριστιανισμό, και είναι αυτό το στοιχείο ακριβώς, που, σε συνδυασμό με το θυμικό μας, μας οδήγησε στο να ζούμε ως χώρα σα «τζιτζίκια», όπως τώρα μας προσάπτουν οι Ευρωπαίοι. Εξ ου και σήμερα βρισκόμαστε με τόσα «υπερχρεωμένα νοικοκυριά». Σόρρυ εάν ακούγεται αντιλαϊκό, αλλά με έναν μισθό της πείνας, κάνοντας… χαλαρό οικογενειακό προγραμματισμό (τρία ή τέσσερα παιδιά) , πώς ακριβώς τα υπολόγισες και πήρες και σπίτι και εξοχικό; Έδιναν οι τράπεζες αφειδώς, το ξέρω. Η ευθύνη ειδικά σε αυτό το θέμα, της φούσκας των ακινήτων, είναι συλλογική: από τους μεγάλους στους μικρούς. Αλλά και οι «μικροί» φταίνε- το κράτος μπορεί να πρέπει να μην είναι προαγωγός, αλλά ούτε και κηδεμόνας είναι….

«Παίζουν σαν ανόητα παιδιά», λένε πολλοί, επιεικώς, για τους πολιτικούς. Εκεί θα διαφωνήσω όμως εγώ. Οι πολιτικοί μας είναι οι μόνοι που δεν συμπεριφέρονται σαν παιδιά: την ανευθυνότητά τους, ακόμα κι όταν κλέβουν, λεηλατούν, ψεύδονται, την έχουν κατοχυρώσει νομικά- στο Σύνταγμα και με νόμο! Τα χρήματά τους τα έχουν πάντα σε ασφαλές αφανές μέρος, να αβγατίζουν. Και με τα βασικά θέματα της ζωής τους λυμένα πολυτελώς μέχρι τετάρτης και πέμπτης γενεάς, διασταυρώνουν τα ξίφη τους για την εξουσία. Την οποία- προφανώς, έτσι αποδειχτεί όλες τις τελευταίες δεκαετίες- την αντιλαμβάνονται συνάμα ως ευκαιρία να ικανοποιήσουν το κόμπλεξ ανωτερότητάς τους, και να συσσωρεύσουν ακόμα περισσότερο χρήμα. Γιατί λεφτά υπάρχουν, πάντα υπάρχουν, στο κράτος. Ακόμα και σήμερα, βλέπω πως λεφτά υπάρχουν, γι’ αυτούς που ξέρουν.

Στη δουλειά τις προάλλες, συνάδελφος έλεγε πως δεν είχε λεφτά να πληρώσει το πετρέλαιο θέρμανσης που ήρθε απίθανα διογκωμένο στα κοινόχρηστα του σπιτιού του, και δεν έχει καν λεφτά να βάλει βενζίνη να έρθει στη δουλειά. Όμως οι πολιτικοί (κάθε κλίμακας, ακόμα και αυτοί που απλώς πέρασαν μικρό διάστημα από το... σπορ), καθώς και οι ημέτεροι επιχειρηματίες και συνεργάτες, μιλάνε για την κρίση και το σφίξιμο που βιώνουμε σήμερα, και προειδοποιούν για "πέτρινα χρόνια" που έρχονται, τα οποία μονάχα οι πολύ παλιοί έχουν γνωρίσει, μέσα από τις τεθωρακισμένες σούπερ λιμουζίνες τους, καθώς πηγαινοέρχονται από Καβούρι- Εκάλη, με σοφέρ και ακολουθία ανδρών ασφαλείας.

Γι’ αυτό και ακόμα και τα περιβόητα «μέτρα κοινωνικής ευαισθησίας» που ακόμα και αυτή η υποτιθέμενα άμωμη κυβέρνηση, πρόσφατα εξήγγειλε, μόνο κοινωνικής ευαισθησίας δεν είναι. Κάπως αλλιώς λέγονται: προεκλογικής πολιτικής. Γιατί πάντα η βασική πελατεία των πολιτικών βρισκόταν στο δημόσιο τομέα, εξ ου και σήμερα που ο ελληνικός ιδιωτικός τομέας έχει σχεδόν καταστραφεί ολοσχερώς, ενώ ακόμα και η Κόκα Κόλα κλείνει το ένα εργοστάσιο από το άλλο και σταδιακά μοιάζει να αποσύρεται από την ελληνική αγορά, ο δημόσιος τομέας καλά κρατεί!

Αυτό όμως δεν είναι κοινωνική ευαισθησία. Κοινωνική ευαισθησία θα ήταν λ.χ. να μην κοπούν περαιτέρω οι συντάξεις- κύριες και επικουρικές. Κοινωνική ευαισθησία θα ήταν να ομαλοποιηθεί η πρόσβαση των ασφαλισμένων (ιδίως των μεγάλων σε ηλικία) στα ασφαλιστικά τους ταμεία, στις υπηρεσίες υγείας, στα δημόσια νοσοκομεία. Ας μην παίζουμε άλλο- τουλάχιστον με τις λέξεις… 

Κυριακή 26 Φεβρουαρίου 2012


Ο αέρας ήταν λεπτός, η ατμόσφαιρα διάφανη και ο ήλιος ένα φλογερό χάδι: προχθές, Παρασκευή, τέλη του Φλεβάρη, η μέρα θύμιζε Μάη. Στον δρόμο, οι γυναίκες είχαν βγάλει τα βαριά παλτά και τα φουσκωτά τους και είχαν βάλει κοντά δερμάτινα τζάκετ και στενά παντελόνια, ενώ πίσω από τα μεγάλα 50’s style γυαλιά ηλίου, η γυναικεία φιλαρέσκεια και το παιχνίδισμα, είχε αρχίσει γερά. Οι δε άνδρες- πλέον απλώς με σακάκια, ή πουκάμισα με πουλόβερ οι πιο τολμηροί- λίγοι άβολοι, λίγοι έκπληκτοι, όπως πάντα πιο επιφυλακτικοί, προσπαθούσαν να εγκλιματιστούν στην ξαφνική αλλαγή.

Ξαφνική αλλαγή του καιρού, αλλά και της διάθεσης. Μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα, διανύσαμε όλη την απόσταση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, το φως και το σκοτάδι, την απελπισία και την χαρά: από την καμένη, σκοτεινή και παγωμένη Αθήνα του εμφύλιου σπαραγμού και της επικείμενης άτακτης χρεοκοπίας, στην ηλιόλουστη Αθήνα της οικονομικής διάσωσης, του γέλιου και της… παλλαϊκής εξόδου για το τριήμερο. Πώς έγινε αυτό από τη μία στιγμή στην άλλη; «Σαν από θαύμα» το λένε οι πιστοί. Ο αρχαίοι μας, το έλεγαν «από μηχανής Θεός».

Γι’ αυτό πώς να μην είμαστε έτσι, τέτοια μέρα, χαρά θεού; Διανύουμε εξάλλου, και τις τελευταίες ώρες και μαζί το αποκορύφωμα- πάντα, τα δύο ταυτίζονται- του Καρναβαλιού. Βέβαια, λόγω των οδυνηρών συνθηκών της νέας ζωής μας, δεν καταλάβαμε φέτος καθόλου Καρναβάλι. Μόνο κάτι μικρές Νεραϊδούλες με παλτό, είδα φευγαλέα, όλες κι όλες αυτές τις καρναβαλικές εβδομάδες, στην Αθήνα.

Αλλά δεν πειράζει: χορτάσαμε Καρναβάλι φέτος, κοιτάζοντας γύρω μας αυτά που συνέβαιναν. Κι όσο κι αν κινδυνεύει η ζωή μας, η επιβίωση της χώρας και του καθενός μας προσωπικά (πλην των πολύ πολύ πλουσίων- δηλαδή βασικά, των πολιτικών…), δεν μπορούμε παρά να μισοχαμογελάμε με τα καμώματα των καρναβαλιστών γύρω μας, εδώ στην Ευρώπη: οι Γερμανοί πολιτικοί αλληλοεξοντώνονται με αφορμή την Ελλάδα. Οι Γάλλοι πολιτικοί… αλληλοβρίζονται γενικώς (ξεχάστε, οριστικά μάλλον, την γαλλική ευγένεια που ξέρατε… την τελείωσε ο Σαρκοζί). Και ο «πολύς» κύριος Ρεν, ο οποίος την προηγούμενη εβδομάδα μιλούσε για μας με τα χειρότερα λόγια, σα σε ανταγωνισμό με τον Σόιμπλε, να δουν πόσο μπορούν να ταπεινώσουν μία χώρα, ένα έθνος, και να βγάλουν τα απωθημένα τους, αποκαλύφθηκε από την «Corriere Della Serra» να παίρνει αποφάσεις για την επίλυση της οικονομικής κρίσης στην ΕΕ, και να ενημερώνει ξένους δημοσιογράφους μεγάλων μέσων, ενώ κάνει σάουνα- ανάμεσα δηλαδή στους ατμούς και πάνω στα ξύλινα καθίσματα, προφανώς τυλιγμένος μέσα σε μία λευκή πετσέτα!!

Μόνη «παραφωνία» στην όλη, καρναβαλικού τύπου τρέλα που μοιάζει να έχει πιάσει την Ευρώπη, η Ιταλία. Η οποία είναι σοβαρά αφιερωμένη στη γοργή βελτίωση της οικονομικής της κατάστασης, χάρη στον Μόντι, αλλά κυρίως στον επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ο οποίος κόβει από μας, και δίνει αφειδώς χρήμα στην χώρα του… Αλλά η Ιταλία δικαιολογείται να μην συμμετέχει στην τρέλα: τόσα χρόνια επί Μπερλουσκόνι, καρναβάλι είχαν. Δεν άντεχαν άλλο!

Κάπως έτσι λοιπόν, έστω και για μια στιγμή, κι εμείς χαιρόμαστε και συμφωνούμε πως, ναι, η ζωή είναι και όμορφη και η άνοιξη έρχεται- ήδη μύρισε Μάης! Και μετά, τελείως απρόσκλητα μου έρχεται στο νου το δίστιχο του Ρίτσου, μελοποιημένο από τον αιώνα αντιδραστικό Μίκη (!), με τη φωνή του Μπιθικώτση:

«Μέρα Μαγιού μου μίσεψεςμέρα Μαγιού σε χάνω»

Μπορεί να φταίνε για την ξαφνική απαισιοδοξία μου, οι ατελείωτοι λογαριασμοί που κουβαλάω στην τσάντα μου. Νιώθω τις… απαιτήσεις του ελληνικού Δημοσίου (που πλέον.......


Αγαπημένε μου τρομοκράτη
Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗΣ
Έτος: 2001
Σελίδες: 403
Ελληνιστές: Η Ελλάδα δεν τους πληγώνει
Εκδόσεις: ΛΙΒΑΝΗΣ
Έτος: 1999
Σελίδες: 314


Copyright © 2021 | Όροι Χρήσης | Προστασία Προσωπικών Δεδομένων
Amalia Negreponti english version ελληνική έκδοση