Και ξαφνικά έλαμψε ο ήλιος εδώ στην Ελλάδα κι έκαψε την κατάθλιψη ενώ εξατμίστηκε και η οργή στον καύσωνα. Η φρικτή αγωνία των τελευταίων εβδομάδων έγινε μονομιάς χαρά, μία φαινομενικά παράλογη χαρά γιατί τίποτε δεν έχει αλλάξει και οι κίνδυνοι παραμένουν εξίσου άμεσοι και ζωτικής σημασίας.
Οι μισοί εξ ημών χαίρονται γιατί περιμένουν νίκη της ΝΔ στις εκλογές. Άλλοι τόσοι περίπου, επειδή περιμένουν νίκη του Σύριζα. Οι δέ αγορές, η ΕΕ, ακόμα και το ελληνικό χρηματιστήριο μοιάζουν να έχουν ηρεμήσει και να χαίρονται, επειδή έχουν προεξοφλήσει το αποτέλεσμα των εκλογών: ΝΔ. Οι δε Γερμανοί που παλιά δεν ήθελαν ούτε ζωγραφιστό να δουν τον Σαμαρά, τώρα έχουν επικηρύξει το ΠΑΣΟΚ, ενώ έχουν πάθει τέτοιο ντελίριο χαράς που μαθαίνουν πως προηγείται στις κρυφές δημοσκοπήσεις, που από μόνοι τους άρχισαν να μιλάνε για τρίτο πακέτο βοήθειας!
Ανεξαρτήτως όμως από το ποιο από τα δύο μεγάλα κόμματα (ΝΔ και Σύριζα· το ΠΑΣΟΚ ξεχάστε το— κάτι φαίνεται ξέρει ο Βενιζέλος και κάνει μόνο ultra mini συγκεντρώσεις, και δή στον Κορυδαλλό!) κερδίσει στις εκλογές, ο κόσμος είναι σε μεγάλο βαθμό ανακουφισμένος γιατί οι εκλογές υπήρξαν πέρα από εκτόνωση, μία επιστροφή στη δημοκρατική μας παράδοση. Και αυτό έχει αυξημένη σημασία και νόημα σε μία εποχή όπου το πρώτο θύμα είναι η εθνική μας ανεξαρτησία. Γιατί το να μην επιτρέπεται η θεσμική (δηλαδή μέσω των εκλογών) λαϊκή βούληση να εκφραστεί επειδή «χανόμαστε» είναι πράγματι και παγίδα και στέρηση της εθνικής μας ανεξαρτησίας.
Εάν βέβαια και η αγαπημένη λαϊκή βούληση οδηγήσει και σε θετικό αποτέλεσμα στα οικονομικά μας, νομίζω πως όλοι θα είμαστε ευτυχείς! Γιατί καλές οι Θερμοπύλες να τις βλέπεις σε ταινία, αλλά δύσκολο να τις ζεις— ειδικά δε το ελληνικό καλοκαίρι, αντί να είσαι σε κάποιο νησί!
Στο ενδεχόμενο λοιπόν πράγματι να εκλεγεί πρώτο κόμμα η ΝΔ και να σχηματίσει κυβέρνηση, δεν θέλω να πιστεύω αυτά που λένε οι αντίπαλοι του Σύριζα πως σκοπεύει να κάνει το αριστερό αυτό κόμμα, και φάνηκε να υπαινίσσεται και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, περί διοργάνωσης «μαχητικών» διαδηλώσεων, κινητοποιήσεων και «λαϊκών» αντιδράσεων. Αυτά όχι μόνο θα βύθιζαν την χώρα σε χρόνο dt αλλά θα ήταν πλέον και ενάντια στη λαϊκή βούληση η οποία εκφράστηκε δις μέσα σε 40 ημέρες.
Θα μου πεις μία χούφτα άνθρωποι χρειάζονται για να γίνει η ζημιά, ενώ το ίδιο δεν ισχύει για την πρόοδο και το θετικό— εκεί θέλει ενότητα. Ο Εμφύλιος εξάλλου τι ήταν; 25,000 αντάρτες προερχόμενοι από τον ΕΛΑΣ εναντίον του εθνικού στρατού…
Γιατί είναι μάλλον καιρός να τελειώνουμε με τους μύθους της νεότερης Ελλάδας (οι αρχαίοι μύθοι ούτε διαστρεβλωτικοί της Ιστορίας είναι, ούτε αφορούν μονάχα εμάς, αλλά αποτελούν την ραχοκοκαλιά της Δυτικής μυθοπλασίας και ακόμα γεννάνε λεφτά για το Χόλιγουντ— βλ. το νέο blockbuster «Προμηθέας»)
Φυσικά δεν θα πρέπει να περιμένουμε θαύματα παραμένοντας στην ευρωζώνη. Οι δυσκολίες και το σφίξιμο θα παραμείνουν. Ωστόσο εάν αλλάξει αυτή η διαρκής επιβράβευση και επικράτηση του ανάξιου και τεμπέλη, και η ατιμωρησία των «ημετέρων», απόρροια και τα δύο της κομματικοποίησης κάθε κομματιού της ζωής μας, θα είμαστε εντάξει. Ιδίως τώρα που η ΕΕ μοιάζει αποφασισμένη μέσα στους επόμενους μήνες να προχωρήσει σε πολιτική ολοκλήρωση και τραπεζική ένωση. Εκεί μέσα κι εμείς, μέσα στο «αβγό», Θα βρούμε την άκρη, και θα επιβιώσουμε. Όπως πάντα κάνουμε, όταν δεν πρόκειται για εθνικές καταστροφές…
Φυσικά και σε κάθε περίπτωση, δεν θα πρέπει να παραμερίσουμε το «δώρο» του Σύριζα και του Τσίπρα, η επιτυχία του οποίου εξάλλου είναι αυτή που προσέδωσε στο κόμμα αυτό το ρεύμα. Το δώρο αυτό είναι η «τρέλα», η φρεσκάδα, ο τσαμπουκάς και τα νιάτα που κομίζει. Όσο συμπαθής κι ευπρεπής να είναι ο Παπαδημούλης, εάν ήταν αυτός ο αρχηγός και έλεγε στους ξένους αυτά που λέει ο Αλέξης, όχι πρωτοσέλιδο στα παγκόσμια μέσα με τίτλο «Ο άνθρωπος που κάνει τις παγκόσμιες αγορές να τρέμουν» δεν θα ήταν, αλλά ούτε καν ειρωνικό μονόστηλο.
Και αυτό το ρεύμα του αρχηγού του Σύριζα και του ιδίου του κόμματος που ξαφνικά τράβηξε ψηφοφόρους από όλους τους πολιτικούς και κοινωνικούς χώρους, μπορούμε να το αξιοποιήσουμε ως διαπραγματευτικό χαρτί. Πώς έκανε η Ισπανία με το too big to fail μέγεθός της; Στον εαυτό μου το παρομοιάζω με το φαινόμενο «Μαντόνα»: πώς μία οριακά νόστιμη κοπέλα στο κατώφλι των ‘30’s της και με φωνή καλή αλλά όχι κάτι το ιδιαίτερο, κατόρθωσε και έκανε τομή στην Ιστορία, εξελισσόμενη παραλλήλως και σε μία από τις πιο κερδοφόρες πολυεθνικές επιχειρήσεις ever, ενώ έκανε και μία γενικά φυσιολογική οικογένεια! Μπορείς να τα έχεις όλα εάν έχεις άστρο, δουλέψεις πολύ σκληρά και έχεις θράσος απύθμενο.
Το βλέπουμε παντού αυτό, κάθε στιγμή: το μάρκετινγκ του τίποτε σε τιμές ουρανοξύστη. Η Ευρώπη βάση αυτού του μοντέλου προφανώς, «παράγει» πολιτικούς. Η Αμερική, χρηματοοικονομικές υπηρεσίες και προϊόντα. Άρια φρέσκα, για να το πούμε απλά. Επειδή όμως ζούμε σε μία καπιταλιστική κοινωνία, το «τίποτε» δεν είναι καθόλου τίποτε εάν οι άλλοι το αξιολογούν ακριβά.
Εάν όμως οι εκλογές αυτές οδηγήσουν σε «μία από τα ίδια» (δηλαδή συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, άντε και με τον Κουβέλη για αριστερό άλλοθι) τότε το τίποτε στο οποίο θα ξαναοδηγηθούμε θα είναι εκατό φορές πιο «τίποτε» απ’ οτιδήποτε άλλο. Εάν η ΝΔ εκλεγεί πρώτο κόμμα και της βγαίνουν τα νούμερα να κάνει κυβέρνηση μόνο με τον Κουβέλη, θα είναι λάθος ανεπανόρθωτο και ιστορικό να ξαναβάλει το ΠΑΣΟΚ στο παιχνίδι τη στιγμή που σύσσωμοι οι ψηφοφόροι δείχνουν ότι το τιμωρούν, ρίχνοντάς το στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας, που έλεγε και ο συγχωρεμένος.
